Sorra dhe bretkosa

Pa dëgjo se ç’këngë moçali
Në kor sorrat, krra krra krra
Dirigjente një sorrë mali
Hije rëndë, sa më s’ka !

Merrja ti, e myzeqesë
T’ja kthej labja, iso plotë
Kjo malësorja jonë, për besë
Këngë të bukur shkroi sot.

Ta këndojmë, ti luajm fenë
Sa të tundet gjith moçali
Se bilbilat shkuan të flenë
Gjersa syth i ri të dali

Dëgjoj këngët një bretkosë
Dhe nga vëndi, hop u hodh
- Eja t’ja marrim këngës tonë
Kjo këngë e sorrave po më lodh

Kështu u bë një tjetër kor
Me bretkosa gua gua gua
Ç’melodi, veç të dëgjosh
Si moçali ynë nuk ka !



Shkroi : Leonard Seiti

The death of the autumn.

I saw the leaves falling one by one
The naked trees, falling asleep
Silence grows, since birds are gone
The wind get blisters on her skin

I see to rise a lazy sun
Mornings late, from his bed
The autumn colours now are one
It is walking through the end.

Shkroi : Leonard Seiti

***

Sa kohë u bë, se dimë as vetë
Mjegull vjeshte na ka mbuluar
Të dy të gjallë, të dy në jetë
Të dy të ndarë, por jo harruar

Sa vite vallë do t'ikin tutje
Pakë nga pakë do të treten
Bashkë me ta dhe mijra lutje
Veç kujtimet do të mbeten

Do bredhin stinët tej në park
Do çelin gjethet, e do të bjenë
Sa ditë, sa vite do ikin larg
Veç sytë e ëndrrave do t’na gjejnë

Shkroi : Leonard Seiti

A Must Listen / Duhet ta Dëgjosh,Shohësh

Let Me Live My Life Loving You
Më Lër Të Jetoj Duke Dashuruar Ty => Nga Barry White

***

Porsi bora, mu ul mbi flok
Kristal në sy, në shpirt kristal
Një copë rrugë e bëmë tok
Të dy të heshtur, të pa fjalë

Dhe u rrëzuam në një lëndinë
Ku bletë e flutura hidhnin valle
Unë pikë vesë mbi trëndelinë
Ajo polenë, një shtojzavalle

Pastaj mu var përmbi qerpik
Më buzëqeshi ëmbëlsisht
Filloj të tretej pikë pikë
Si borë e parë, e njomë, e brishtë

Dhe më lagu thellë në shpirt
Aq thellë sa, loti nuk arrin
Për herë të parë në jetë, një flirt
Për herë të parë me dashurinë

 © Leonard Seiti

Ditë-Artë

""ardita said...
Ketu jam,te lexoj dhe jo per te fundit here,por ne vazhdimesi.Do jem ketu te te lexoj me kenaqesine qe me dhuron,per qetesine ne shpirt dhe per dliresine tende ne vargje.

Perhere pac frymezime""
------------------------------------------------------------

Në shenjë falenderimi Ditë-Artë, unë shkrova këto vargje:


T’më vish ti hënëz flokëartë
T’më vish ti ëngjëll k’saj lëndine
T’më vish ti vesa e kristaltë
Përmbi petale trëndeline

T’më vish e qeshur dhe e lumtur
Më shkel pa frikë nëpër lëndinë
Nuk do ti bënte keq një flutur
Lules së brishtë,trëndelinë

Këmbëzbathur shkel po deshe
Ketu s’ka gjemba, mos ki frik
Eja si vesa përmbi gjethe
Si Aurorë, a muzg magjik.

Me respekt : Leonard Seiti

E fundit herë

E dashur Pranverë, ja ku po të shkruaj
Më ndje ! Nuk do të ketë një herë tjetër .
Atë farë trëndeline që më dhe, po e ruaj
Për t’ja hedhur fushave të një bote tjetër

I mbolla disa farëza brazdave të fushës
Dhe ai dheh i bardhë nuk më zhgënjehu
Por u gjënd sakaq aty dhe një bushtër
E një nga një, nga rrënjët mi prehu

Lëndinës së shpirtit do nis ti hap brazdat
Dhe as që po rikthehem më fushave tej
Me gjak nga zemra do ti vadis aty farëzat
Ku bushtra rrënjët s’do mund t’ja u gjej

Do rikthehem sërish fushave të bardha
Veç kjo do të jetë një botë më larg
At’herë kur t’më jetë shuar drita e yjeve
Që sot me lejon të shoh bushtra përqark.

Shkroi : Leonard Seiti

The song of the nightingale

I don’t care much about the present
Never asked someone for the past
I know above my grave in the future
Wilde flowers or thorns will grow at last

Fine is the beam of the moon that shines
The sun rays will shine again
A butterfly will visit me sometimes
Together we will drink in a cup some rain

That’s why I don’t care much of today
Nothing will be able to change my tomorrow
I love the scandals which grow this way
And for such of scandals I do not have sorrow.

I know there will be a nightingale
Singing the sad song of the wind
Will fall some drew early morning
To tell to the flowers what did it mean

Written by Leonard Seiti

En douleur .....

En douleur, je m’en vais de ici mon amour
Je me souviendra de toi, de ta peau
Je prendra avec moi les rêve, ta fraicheur
Avant de me évaporer comme il fait l’eau

Je t’aimée, je t’aime, je t’aimera encore
Mais, je m’en vais avant que cet amour me tue
Tu est ma passé, ma présente, tu est ma doleur
Tu est ma vie, ma mort, un rêve non vue

Je la quitte cet place, sans faire de bruit
Étreignant ce matin un rayon de soleil
Embrassant tes eux , tes lèvres, tes cheveux
Effrayée, de ne pas déranger ton sommeil

J'espère que tu ne me blâme pas de ceci
Sur la table je te lais mon cœur dans une lettre
On se rencontrera de nouveau loin d’ici
Sur une rêve, o sur un nouage peut être


© Leonard Seiti

L'uomo della pioggia

Aspetando te, fuori nella piazza
Sento il camino della note scura
Tremendo dal ritmo del vento che danza
Le foglie dei alberi urlano, paura !

Il cielo oscura le sue sopraciglie
E lacrime frede getta su di me
Mi sembra di essere io la cipolla
Perche altri nella piazza grande non ce nè

Ecco dove esci, bella come sempre
Dagli occhi blu, come il cielo di maggio
Strano, in un attimo smette di piovere
E vedo il vento che si parte per viaggio

Mi guardi un attimo, poi, mi sorridi
Spariscono i nubbi, brillano le stelle
Mi dici poi: Uomo della pioggia,
Io e la Primavera siamo gemelle

Echo perche ... dico ! Adesso,
Capisco che vale la pena d’asspetare
Il vento e la pioggia erano il prezzo
Che per un amore sinciero si debba pagare.

Scritto da : Leonard Seiti