Leonard Seiti ... Një botë më larg...

***

2012-01-27T01:47:00.006+01:00

U ktheve më në fund në honin tënd
Në atë cep të horizontit ku s’të shohë
Të përtypësh epshëm nëpër dhëmbë
Pluhërosjen e një kohe që unë s’njohë!

Koha ime në degë shpresash ka folenë
Shkonë e kthehet si zogjtë shtegëtarë
Veç në parqet ku gjethet një ditë bienë
Magji petalesh ka mbretëruar më parë.

Përsa ndodhi; I pa zë them në heshtje
Për zemrën time kjo ësht’ këngë e vjetër
Tek risjellë ndër mend plot buzëqeshje
Kohë të largët kur jetoja një stinë tjetër .

Vetëm blerimeve të jetoja, s’qe e thënë
S’matesh dot me fatin, aspak!
Por kohë e shkuar në zemrën time ka lënë
Ca degë shpresash për zogjtë endacakë...

(vazhdon)

© Leonard Seiti

***

2012-01-07T17:25:00.009+01:00

Të prita dje, duke pirë shpresa
Në kupa orësh të rënda plumb
Parqeve të shpirtit ku dënesa
Çarçafët e vjeshtës vjen i shkund

Shioj dhe dje, mbi duart e mia,
Buzën e brishtë t’ëndrrës sime
S’më la as shtrat as vend të flija
S’më la as gjumë për ëndërrime!

Shioj dhe dje, për faj të zemrës
Lehtë u mposht nga nostalgjia!
Ka kohë që pres nën dritë t’hënës
Se ndjenjë mizore ësht’ dashuria!

© Leonard Seiti

***

2012-01-05T14:11:00.001+01:00

Do kalojë dhe ky dimër, si të tjerë
Buzëqeshjen tënde s’mund ta ngrijë
Përpara këmbëve të tua do bjerë
Dalëngadalë porsi bora do shkrijë!

Ndaj mos u shqetëso e pyet më kot
Nëse ndiej ftohtë këtu larg në vetmi
Më mjafton t’më ngrohi në k’të botë
Qoftë dhe një ëndërr ku brënda je ti!

© Leonard Seiti

***

2011-12-27T12:09:00.004+01:00

Ësht’ bosh këtu, ësht’ ftohtë
Ç’kërkoj unë në k’të qytet!?
Këmbë kujtimesh bredhin krejt kot
Pamëshirë dor’e heshtjes më vret!

Ësht’ bosh këtu, ësht’ ftohtë
Aq sa gjaku m’ka ngrirë nëpër dej
Dhe nuk mundem të dal nga kjo botë
Nga kjo ëndërr ku askund nuk të gjej!

© Leonard Seiti

***

2011-12-17T23:34:00.002+01:00

Jeta ësht’ tingëllimë e akrepit t’orës
Midis sekondit të parë dhe atij të dytë
Ka ngjyrën e gjurmës që lë këmb'e borës
Ushqehet me ëndrrat që rrjedhin nga sytë

Ajo të ngjan ty, frymon nga fryma jote
Brënda ëndrrave të mia ti je syri që lotoi
Sikur të mundja do e ndalja orën e k’saj bote
Ndërmjet sekondit që vjen dhe çastit që shkoi!

© Leonard Seiti

Celentano Forever

2011-12-14T23:50:00.004+01:00

***

2011-12-10T02:39:00.020+01:00

Kam ftohtë moj nëne, kam ftohtë
Zjarr’i njerëzve mua s’më ngroh
Nuk e gjeta askund përmbi botë
Atë zjarr që nëpër ëndrra e shoh!

Mikja ime më puth me plot afsh
Prapë akull i ftohtë mbetem unë
S’mund dot një buz’e mëndafshtë
Shpirtin akull t’a ngrohi aq shumë!

Dhe dielli e bëri të vetën
Por kot mbi kokën time u dogjë
Ç’të them për hënën, të shkretën
Që kurrë si mollë Korçe s’u poq!

Ndizet nëpër ëndrra ndonjëherë
Një zjar’i blertë që kodrat përflak
Dhe zë ngrohtë të ndihem at’herë
Kur më rend klorofilë nërpër gjak!

Por ky dimër moj nëne, kaq i egër
Si pikëllimë më ka rënë në zemër
Dua t’i ngjaj një balone të gjelbër
Që udhëton drejt një bote paemër!

© Leonard Seiti

***

2011-12-08T06:20:00.003+01:00

Si ndodh të jesh mes njerëzve kaq e vetme
Kur nata jote i ngjan dritës që s’vdes kurrë
Dhe ëndrrat të të kenë krahët e një mjelme
Dy krahë të bardhë që më shpien në torturë!

Si ndodh që sytë e mi të vegjël i mban zgjuar
E prej gjirit tënd me qumësht drite më ushqen
Dhe çuditshëm preferon të qëndrosh e ngujuar
Brënda hojeve të shpirtit, si mjaltë e polenë!

© Leonard Seiti

The city of stars - The milky way - Keep looking up!

2011-12-04T16:17:00.002+01:00

***

2011-12-02T19:58:00.002+01:00

Ata janë atje, të heshtur të dy
Duke pritur të dëgjojnë hapin tim
Mbajnë qiellin të mbjellë ndër sy
Kanë trupin të veshur me blerim !

Ësht’ era atje, është shiu dhe bora
Janë ëndrrat q’u mbetën pa prekur
Një përkëdhelje q’u mbeti tek dora
Dhe malli, malli im që toka s’ka tretur!

© Leonard Seiti

***

2011-11-30T20:48:00.004+01:00

Ku shkoi ajo, e ëmbla muza ime,
Ata sy të qeshur ku vallë i mbetën!?
Mbi cilin shtrat ka rënë n’ëndërrime,
Qerpikët me vesë, ku vallë i’u tretën!?

Zgjohu nga gjumi ti e ëmbla ime
Nata ime pa ty lëngon e derdh gjak!
Në shpirt më kumbojnë mijëra kujtime
Dhe një zjarr i blertë që livadhet përflak!

© Leonard Seiti

99 Vjet gjysëm pavarësi, 99 vjet, pa Kosovë, Tetovë, Ulqin dhe Çamëri! O djemë rrëmbeni pushkën, ja vdekje, ja Liri.

2011-11-27T14:48:00.005+01:00

Kur ti s'je këtu!

2011-11-21T12:53:00.003+01:00

Asgjë s’gjallëron, qyteti ësht’i vdekur
Janë të vdekur stolat në parkun përtej
Dhe rrugët, neonet, dritat janë tretur
N’errësirën e shpirtit s’mundem t’i gjej!

Asgjë nuk frymon, jam dhe unë i pajetë
Një kufomë që bredh s’i dehur, kuturu
Gjithçka rreth meje më duket e shkretë
Si një varkë e braktisur, kur ti s’je këtu!

© Leonard Seiti

2011-11-18T13:36:00.002+01:00

***

2011-11-17T05:32:00.000+01:00

Kiss me tender my old pain
Do not regret a single touch
Dust and shadow is all remain
From everything I loved to much

No, I’ll never love again
The way I did long time ago
Now all I have is autumn rain
Falling leaves, and wind that blow!

© Leonard Seiti

***

2011-11-16T05:30:00.001+01:00

Çdo më thuash sonte shpirti im
Ç’ke që kaq heshtur më rri!?
S’je fajtor që s’ke më at’ vlim
Q’e pate dikur në rini!

Esht’ zemra që s’ka më ç’të djeg
S’ka mbetur asnjë pyll dashurie
Ndaj çarë ësht’, gjakosur, si shegë
Me frikën se këputet dhe bie!

© Leonard Seiti

***

2011-11-13T05:14:00.004+01:00

Le të flasim ndryshe, e provojmë një herë
Ndoshta kështu do t’kuptohemi më mirë
I lëmë perëndimet mbi krahë dallëndyshe
E kalërojmë një ëndërr sa ende s’ka gdhirë

Le të jetë kjo ndarje, a ndoshta; Harrim
Nga ky çast, secili ndjek rrugën e vetë
Prapseprapë, këtu një ditë do të vijmë
Në perëndimin e fundit të stinës: Jetë

Tani unë po shkoj, rrugë e gjatë më pret
Ende s’e kam prekur lulen e blirit në Maj
Ndonëse, ësht‘ vjeshtë dhe këputen fletë
Përmbi kodrat qiellore buzëqesh sy i sajë

Mirmbetsh dhe rruga të qoftë e bardhë
Pluhur le të bjerë mbi pëshpëritjen time
Për zemrër e shpirt e kam gjetur një varr
Në muzeun e lagësht ku ruhen kujtime!

© Leonard Seiti

Moonlighting the path of Venus

2011-11-10T20:39:00.002+01:00

Foto e marrë me Canon Powershot G5
10/11/2011 00h56 Am

***

2011-11-09T02:51:00.002+01:00

Më ka ndodhur të kem pritur
Në breg të shpresave i pazë
Me zemrën bosh, shpirt të uritur
Kafshoja ëndrrat një nga një

Më ka ndodhur të kem ngarë
Një tren fantazmë nëpër kohë
Netët e ftohta t’i kem vrarë
Për një mëngjes që ende s’njoh

Në mijra sy e kam parë veten
Në rrugë të lodhura mërzi-plotë
Të jem zgjuar, kur ëndrrat treten,
Në shtrat të dhimbjes, larë në lotë

Kam mësuar ta dua vuajtjen
Si pjesë të jetës që m’u dha
Të bashkjetoj me zhgënjimin
K’të mik të ngusht që nuk m’u nda

Ndaj jo pa shkak dua t’ju them
Se më ësht’ vëlla trishtimi sot
Më jepni dhimbjen ta bëj poemë
Të lë dhe unë një shenjë mbi tokë.

© Leonard Seiti

Njerëzit i përkushtohen Artit sepse Arti është e vetmja shenjë e kalimit tonë mbi tokë.

***

2011-11-05T07:03:00.005+01:00

Gjithkush sot tregohet dijetar mëndje-artë!
Po kush është më bilbili, kë vallë të dëgjojmë ?
E ka thënë dhe Homeri, që nga kohë e lashtë:
Do të vijë një ditë mes filozofësh do jetojmë!

Ndaj, po presë të vijnë të gjith sëfundmi
Nga shtegtimi i largët diku mes mendimesh
Të zgjojnë Homerin, që ka kohë e ka zënë gjumi
Mbi të bukurën Iliadë, i zhytur ëndërrimesh.

Le të thotë pastaj më i pari, kush të dojë,
Se unë jam më shurdhi që gjendet mbi botë
E të derdhin me penë-ari mijëra litra bojë,
Fletët e vjeshtës t'i ngjyrosin krejt kot'.

Gjethes së shiut do rri t’i mbaj vesh i qetë
Mes pyjeve, ku era çjerr lëkurën në gjak
Pastaj, me Poseidonin do t’dal tej në det
Për një valle me dallgët, i dehur, krejt tapë.

Dhe kur të ketë ardhur ai, çasti më kulmor,
Kur të tingëllojë e paqtë dhe e fundit notë
Do i puth dorën valës, si t’isha dashnor
E do rend thellësive, në t’panjohurën botë

Atje, ku mbretëron qetësia absolute,
Ku peshqit në heshtje përcjellin dashuri,
Ku perlat hedhin valle me alga e molusqe
E s’ka pendë-artë që shkruan marrëzi...

© Leonard Seiti

***

2011-11-03T05:33:00.003+01:00

Të prita sonte, me ankth e mall
Si presin zogjtë të vij mëngjesi
Si gurë i ftohtë që nuk njeh fjalë
Si pret një llambë një dorë, ta ndezi

Kam kohë që pres, por ti nuk vjen
Më ka mbetur shpirti nëpër duar
Si sy i verbër që ëndrrën s’gjen
Si vjeshtë e lagësht në park harruar

© Leonard Seiti

***

2011-11-02T03:12:00.000+01:00

Vegjëli e viteve të mia
Që perëndove përmbi zall
Atje ku shkojnë mënd’t e mia
Të shuajn etjen me plot mall

Ku nxiton këmbët një rrëkezë
Me hap të vogël si fëmij
Rrëshket si gjarpr’i larë në vesë
Drejt mëmës Vjosë, ta marr në gji

Por dhe kaq larg prej atij zalli
Vjen një fllad dhe ma kujton
Më laget shpirti me ujë malli
Ndjej një burim që gurgullon!

© Leonard Seiti

***

2011-10-30T17:37:00.001+01:00

Natën e mirë, klithmë dëshpërimi
Pshehrëtima ime ty nuk të përket
Diku larg, si n’ëndërr, mbi lule bliri
Një shpirt i përvestë ra dhe u tret !

Ndaj unë i pshehrëti zemrës sime
Virgjëri ëndrrash q’i lashë mbi fletë
Në pritje që vjeshta të kapë dorën time
Se të gjithëve një fund i lagësht na pret!

© Leonard Seiti

***

2011-10-30T02:56:00.010+02:00

Kam puthur buzë dhe më parë
Asnjë shenjë tani s'u ka mbetur
Se një ëndërr q'e thura përmbi bar
Me një pikëz prej lotëve i ka tretur!

Pra eja dorë-akull, më merr
Ëndërronjës unë jam, ti s'ke faj
Do të doja ta prekja veç një herë
Buzën e njomë të lule-mollës në Maj

Më merr, s’ka gjë se kalbësira
Dhëmbët do m’i nguli në eshtër
Ëndërroj, por s’besoj në mrekullira
Gjithçka në k’të botë është gënjeshtër

Ndaj mirësevjen, hyr pa trokitur
Jo gjithmonë një djalosh ty të pret
Se buzët e tua e kanë shijen e hidhur
Por mes gënjeshtrave ti je një e vërtetë!

© Leonard Seiti

Play it now, play it hard..........

2011-10-29T19:27:00.008+02:00

***

2011-10-17T14:56:00.004+02:00

Ësht’ kohë e lagësht moj nënë
Kolla dhe reumatizma s’mu ndanë
Më erdhën dhe ca kujtime mbrëmë
E pa gjumë gjatë gjith’ natës më lanë

Se ç’mu kujtua ajo kohë e shkuar
Si stinë që iku e s’kthehet më pas
Dhe m’u vërsul si armik i betuar
Kalorës’i mallit, zemrën t’ma vrasë

As me ëndrra më veten s’gënjej dot
Se dhe ëndrrat q’i kisha më s’i kam
Ndaj kjo natë m’ësht’ akull e ftohtë
Sa dhe shpirti më ka ngrirë, kallkan

Ç’do gjë që ikën më koha s’e kthen
Ndaj kujtimet mbeten të shtrenjtë
Veç dora jote ende e ngrohtë më vjen
Se vetëm nëna në botë ësht’ e shenjtë

© Leonard Seiti

***

2011-10-16T17:42:00.003+02:00

Fati im qe shkruar me kohë,
Të isha spektator në një qosh,
Të vështroja pa dashur ta shohë,
Një melodramë të kot që s’më josh!

Një histori, jetë të jetuar dy herë,
Si bohemë e ndarë në dy pjesë,
Copëza të një skenari pavlerë,
Ku shpirti plagoset dhe vdes!

Fati im qe i shkruar kështu
T’isha vetëm mes sallës krejt bosh
T’mos ulesha në një vënd kuturu
Por tek stol’i rezervuar, në qosh!

© Leonard Seiti

***

2011-10-16T02:13:00.002+02:00

Jeta ime një korrnizë e pluhrosur
Shpirti im një shpend i burgosur
Ëndrra ime një foshnj’e varrosur
Dhimbja ime një pikturë e përsosur

© Leonard Seiti

Grua

2011-10-13T03:53:00.013+02:00

Ti s’je thjesht dashuria ime
Ti je pema, je fruti, je gjeth
Je vesa e kristaltë n'agime
Je era që gjoksit më bredh...

Ti je shiu, je loti, je fjalë
Je vala që shkëmbin e tret
Je mbrëmja ti, muzgu, je mall
Gjumi që krahëhapur më pret

Je hëna ti, je dielli, je dritë
Buka e ngrohtë që më ndjell
Je qumështi që fëmijën e rrit
Toka ku unë ëndrrat i mbjell

Je qielli ti, pa fund je, pa skaj
Je zemra ku shpirtin kam lënë
Je blerimi, lëndina je, je Maj
Je fryma ti, dashuri je, je nënë….

© Leonard Seiti

***

2011-10-12T02:50:00.005+02:00

Buzëqeshni sirenat e mia
S’keni pse trishtoheni kështu
Më besoni se, fundin, po ta dija
As unë nuk do të vija tek ju!

Të gjitha më ishit të shtrenjta
Si ikona që rrezatojnë magji
Ndoshta fjalët i kamë të shenjta
Por shenjtor nuk jam, kurrsesi !

Prej moshës dhe unë, porsi ju,
Si një zog që pyllin s’njeh mirë
Më ka ndodhur të bredh kuturu
Në degë t’panjohura t’jem gdhirë

Ç’do lidhje një shenjë e ka lënë
Ç’do ndarje në shpirt më ka vrarë
Si një mollë përgjysëm e ngrënë
Si një ëndërr përgjysëm e parë

Ishte jeta që bashkë na hodhi
Por fatet s’shkruhen me dorë
Nuk jeni fajtore për ç’ndodhi
Por as unë nuk ndjehem fajtor

Ç’donjëra prej jush m'ish flakë
Si zjarr prej oxhakut të vjetër
Ju solla ndër mënd jo pa shkak
Ndërsa ngrohem tashmë tek një tjetër.

© Leonard Seiti

Our fairytale

2011-10-09T03:11:00.001+02:00

Shine my little star, keep shining
She is my golden dew that gleams
Love is a lake that she is hiding
Beyond the green field of her dreams

Deep in its waters i am swimming
I smell like fish, I look like whale
As mister moon tonight is dreaming
The same love story, our fairytale

© Leonard Seiti

***

2011-10-06T04:13:00.006+02:00

Eja të shtrihemi këtu e ëmbla ime
Në k’të bllok të vjetër shënimesh
Ku ka pozuar kaq herë zemra ime
Për tablo me korrniza zhgënjimesh

Këtu, mbi k’to fletë ku kam pritur
Ku kam bredhur, jam rrëzuar e vrarë
Ku me daltën e dhimbjes kam skalitur
Një njeri më të mirë se më parë…

Në k’to fletë ku kam ruajtur kujtimet
Ku bredhin ëndrrat që thura kaq kohë
Ku vjen vjeshta të mplaket, të thinjet
Duke u përgjëruar gjer në lotë, se më do!

K’tu bredh malli si tufan i shfrenuar
Që s‘di të ndalet dhe kufijt nuk i njeh
Ma merr shpirtin si gjethe ndër duar
Në shelgjishte ndanë Vjosës ma shpje

Eja të shtrihemi këtu, mbi fletë
K’tu s’vjen dot vdekja, se ka frikë
Ajo e di, se do t’vdiste vetë
Dhe varr’i sajë do t’ish kjo pikë.

© Leonard Seiti

*** :)

2011-10-03T04:07:00.003+02:00

Sonte ndjeva të çelnin yje brënda meje
Gonxhe të vogla buzëqeshjesh.
Një fllad kujtimesh më kaloi para syve,
Dhe dora e vjeshtës këputi ëndrrat.
Sonte ndjeva të çelnin yje brënda meje
Në parkun e braktisur dikur, ka jetë!
Një mendim nxitoi të rend mbas teje
E pena shpirtin lëshoi përmbi fletë!

© Leonard Seiti

***

2011-09-25T07:28:00.003+02:00

… t’mos kisha sy, veç ëndrra
t’mos kisha duar që të prekë
n’zemër t’erës do hyja brënda
hapin e vjeshtës mbas ta ndjek…

…. po t’mos kishte vjeshta lotë
ku të pija mallin tënd mbi gjeth
ç’vlerë do t’kishte vallë kjo botë
që brënda ëndrrës tënde bredh...!?

© Leonard Seiti

***

2011-09-18T23:53:00.001+02:00

Koka ime mjegullon
Si lugina përtej
Tym’i bardhë m’helmon
Gjakun ndër dej

Ka dhimbje mbi gjeth’
E njoh plagën e njomë
Shoh lotin që bredh
Por askush nuk beson

S’mundem ta ndal
As mundem ta thaj
Jam ikona e vjeshtës
Në pikturën e saj

Ndaj duart më loten
E fletët më lagen
Janë netët që koten
Dhe ditët që plaken

Ësht’ foshnja e dritës
Që lind e më s’vdes
Por unë jam i dënuar
Gjith‘ jetën ta presë

Ndaj hesht’ si gurë
I vendosur mbi varr
Vajtoj mbi ëndrrën
Që ende s’kam parë

S’mund të ndal kohën
Ndaj shpirti më qanë
Mbrëmjet na njohën
Mëngjeset na ndanë

Brënda ëndrrës jetoj
Më je ëndrra ti vetë
Thua vallë do t’mundem
Të zgjohem vërtetë!?

© Leonard Seiti

***

2011-09-18T14:06:00.005+02:00

Ah, kjo lëngatë zemre që s’më lë
Të harrojë dhe një çast të vetëm
Pik’n e lotit q’u k’put pa bërë zë
Mallin tënë, ku ramë e u tretëm!

Ah, kjo lanete, zemër e shkretë
Po të mund’te prej gjoksit t’ikte
Do t’i ngjitej dhe qiellit përpjetë
Me pik'n e lotit gjith yjet t’i fikte.

Që Ti t’i mbeteshe e vetmja dritë
Ku sytë mallin e etur të shuanin
Ku të zbrisnin dhe vetë perënditë
Në këmb’t e tua si vjeshta të qanin.

© Leonard Seiti

***

2011-09-05T04:48:00.004+02:00

Mikja ime e zverdhur, ç’ke
që dridhesh ashtu n’erë e qanë!?
Të dy një qiell të murrmë me re
mbajmë mbi supe në k’të tufan!

A s’po më sheh, dhe unë si ti
Thinja vjeshte mbaj mbi kokë!
E në u k’putsha, s’do jetë çudi,
çdo gjë lind e vdes mbi tokë!

© Leonard Seiti

***

2011-09-05T02:29:00.001+02:00

Kështu pra, mike, m’erdhe ti!
I ngjanë qytetit që le mbrapa!
Lul’e vyshkur, me buzëkuq të ri,
Në shpirtin tim të hedhësh hapa!

Këtu, ku lotet dhe gur’i thatë,
Vjen të qajë gjith hallet vjeshta,
Ku e njëjta ëndërr për çdo natë
Këput gjumin, si gjeth në vreshta

Ç’kërkon, o mike, në k’të varr;
Oxhak i shuar, shkrumb e hi!?
K’tu vetëm dora që fiku zjarr’
Do mund të ndizte një zjarr të ri!

© Leonard Seiti

***

2011-09-05T02:28:00.000+02:00

Kjo ësht’ kënga ime e dashur
Këng’e erës që çirret në gjak
Mall’i nënës së thinjur, të plakur
Lot’i sajë më buron k’tu në varg

Kjo ësht’ kënga e zemrës sime
Tjetër këngë unë s’di të këndoj
Qoft’ pranverë e blertë k’saj lugine
Mua vjeshtë do më dukej njëlloj...

© Leonard Seiti

***

2011-08-30T10:32:00.002+02:00

Prej duarve më ra, u copëtua
I mblodha copat, më përgjakën
Një dorë plot zjarr mora hua
Thash, shpirtin ta kall, t’i vë flakën

O dhimbje mike, dhimbje fjalëpakë
Si nata vejushe që zbret në dritare
Le të puthemi pra, të digjemi, flakë
Se shpirt’i blertë s’duron dot acare
© Leonard Seiti

***

2011-08-03T23:31:00.001+02:00

Lajmëtarja kohë njoftoi
Erdhi koha të ikësh tha
Derë e zemrës hapur qëndroi
Ish pranvera e fundit që pa

Lagu shpirtin nota e thyer
Alfabet që s’u lexua kurrë
Mbrëmjet me yje përlyer
Tashmë janë kthyer në torturë

Unë dhe ti ishim gjethe në kohë
Mes pyllit frymonim dashuri
Ishte mbrëmje, më kujtohet, si kjo
Ra vjeshta, fryma jonë u bë shi...
Është e fundit mbrëmje mbi dheh...

© Leonard Seiti

***

2011-07-24T10:24:00.002+02:00

E kam parë oqeanin në sy
Në burim të syrit kam pirë
Dallgë e ngrohtë mbeti aty
Zemra ime bregut ka ngrirë!

Ëndrra ime mbete pa prekur
Perëndim i virgjër edhe ti
Dita ime thonë se është tretur
Të kem vdekur vallë!? Se di!

Kënga ime zog i mërguar
Dallëndyshe që humbi folenë
Ndjenja jote stinë e vonuar
Pranverë që pemën nuk gjen!

S’ka mbetur më rrugë të ndjek
Asnjë velë, asnjë valë, as gjeth
Nuk mundem ëndrrën ta prek
S'ka as hon ku shpirtin të hedh!

© Leonard Seiti

***

2011-07-11T15:18:00.001+02:00

Koka më rri rëndë, lodhur mbi supe
Nga kafka ime një pulëbardhë iku tutje
Ndiej hapin e lehtë t’agimit jashtë dere
Brënda gjoksit-shpirti, shamatë e potere.

Pikë-pikë kullon llavë brënda syve të mi
Pranë gjinjve të kohës jam ndalur të pi
E marrë! As emrin nuk mund ta shqiptoj
Më ka mbetur veç kënga, më lër ta këndoj.

© Leonard Seiti

‎***

2011-07-05T17:10:00.001+02:00

Më fal ëndrra ime, më ndje se u zgjova
Të braktisën sytë e mi. Oh, mëkat drite!
Me shpirt të djersitur prej teje u largova
Me zemër të përlotur sa gjatë që më prite

Më ndje ëndrra ime, kaltërsinë e pa prekur
E gjaktë ish' lidhja e zemrës me shpirtin
Oh, mëkat drite, ç’moment për të vdekur!
Ç’të ish vallë ajo dorë që na prehu shiritin!?

© Leonard Seiti

‎***

2011-07-05T17:09:00.001+02:00

Nesër koha që lindi do t’vdes
Do t’vdesësh e dashur dhe ti
Po mendoj që shpirtin ta shes
Nuk kërkoj të paguajnë me flori

Me dritë t’më paguanin do doja
T’ia japë kohës q’ajo t’mos vdes
Dhe ty të buzëqeshur të shikoja
Si një perlë që lundron n'univers

© Leonard Seiti

***

2011-07-01T15:39:00.004+02:00

Sot piva nga lotët e blirit
Malli yt ishte mbledhur aty
Mbi lëkurën e viteve, gjeta
Tatuazhet që i gdhendëm të dy

Sot etje ndjeva, dhe uri
Ndaj kohën e kafshova në gjak
Brënda shpirtit tënd bie shi
Brënda shpirtit tim, oh, sa pak…

Brënda shpirtit tim, veç etje
Shkretëtirë, lot’i yt s’e gjen
Me urinë përleshet në vdekje
Unë e vetmja viktimë në arenë

© Leonard Seiti

***

2011-06-17T02:43:00.000+02:00

Pështirosje, neveri ! S’e mohoj
Nata ime ish një sy i pagjumë
Mes të vdekurve, të gjallët njëlloj
Mes të gjallëve i vdekur veç unë

S’të njoha, më fal vdekje mike
Ah! Buza jote kaq fine e mprehtë
Me një puthje, ti diellin ma fike
Lamtumirë jetë, s’ke gjë të vërtetë.

© Leonard Seiti

***

2011-06-15T06:58:00.001+02:00

Të thash mike, sot do flë vonë
Ndaj mëngjesi më gjeti zgjuar
Kisha mall për vesën e njomë,
Si lot’i tënd, kristal’i kulluar

Brënda lotit të bie, i vdekur
Si gur që hedh në det dora jote
T’më pi bashk me lotin, i etur
Sy i diellit q’i bën roje k’saj bote.
© Leonard Seiti

***

2011-06-15T06:57:00.000+02:00

Të të këndoj mike, po me ç’zë!?
Ende rrjedh përmbi buzë loti yt
Aq sa vjeshta stinë nuk ësht’ më
Pikë e lotit dhe vjeshtën e mbyt

Të të qaj mike, po lotë nuk kam
Shkretëtirë shpirti më ka mbetur
Liqen’i ëndrrave, burimet u thanë
Veç kaktus’i mallit aty rritet i etur

Ndaj po hesht mikja ime, si gurë
I vendosur të bëj roje mbi një varr,
Të dikujt që në jetë se njohi kurrë
E që prej ditës së mortit s’janë ndarë
© Leonard Seiti

Shtatë

2011-06-12T13:45:00.001+02:00

Shtatë herë më qëlluan për vdekje
Shtatë herë e varrosa shpirtin tim
Mbas ç’do morti mjaftonte një prekje
Të njëjtat buzë më rikthenin rininë

Shtatë herë u ngjalla, si bliri blerova
Shtatë herë dielli mbi qerpik më qëndroi
Plot shtatë herë vetëm ty ëndërrova
Mbas shtatë herësh të dashuroj po njëlloj.

© Leonard Seiti

***

2011-06-07T13:59:00.000+02:00

Ti ndoshta flë në k’të orë të vonë
Unë gjumë në sy s’kam vënë aspak
Jashtë presin ëndrrat, në ballkon
S’hyjnë dot se, drita i vret në gjak

Por ca mendime më mbajnë zgjuar
E llambën s’mundem k’të natë ta fik
Dhe ca kujtime q’i mbaj ndër duar
Më shohin heshtur në sy, plot frikë!

Apo, jam unë që kam frikë k’të natë
Frikë se, n’ëndrra të gjej sërish
E s’do kish mengjes t’më zgjonte prap’
S’do kish më diell, as qiell s’do t’kish!

© Leonard Seiti

***

2011-06-02T04:28:00.002+02:00

Mos qajë prej dhimbjes vëlla
Dhe thellë në shpirt po ta ndjesh
Përmes dhimbjes jeta tu dha
Ndaj tallu me vuajtjen dhe qesh

Po munde dhe me vdekjen ti qesh
Ajo ësht’ ilaçi që dhimbjen e vret
Kur plagët në shpirt mos t’i ndjesh
Je larguar përgjithmonë nga kjo jetë

© Leonard Seiti

***

2011-05-29T23:01:00.000+02:00

S’më tërheqin më vargjet aspak
Librat e t’ashtuquajturve, Poetë
Do preferoja një dimër zemërak
...Me shpirtin e ftohtë përmbi fletë

Për dhimbje s’më pëlqen të lexojë
Mes dhimbjesh jam lindur, do vdes
Qoftë dimër a pranverë, po njëllojë
Asgjë përtej k’saj jete s’ka shpresë

T’më ngrohni, e në zemër ta mbaj
Më jepni ç’ka për jetën ësht’ zjarr
T’vetmen lule që t’çel s’kërkon Maj
Dashurinë, që ta marrë dhe në varr

Që pyjet t’mos i presin krejt kot
Për copa letre t’mbushura me fjalë
Po mundët, fjalën mbilleni në tokë
Pemë e blertë prej nëntokës të dalë

Dhe më varrosni nën t’sajën hije
Pa zhurmë e bujë, e kumte qaramane
Përmbi varr ajo pemë-fjalë dashurie
T'më hedh gjethe me poezi e romane

© Leonard Seiti

***

2011-05-23T11:13:00.001+02:00

Zotëri, kjo nuk është jeta ime
Atë e humba në rrugët e fatit
Ca ëndërra të mbetura jetime
Më vajtojnë në breg t’Eufratit

Ca të tjera t’etura më mbetën
Lot’i shpirtit dot etjen s’ua shoi
Nuk di sot të them të vërtetën
As t’Ju gënjej nuk di, po njëlloj...

Mund të them se, ky që shihni
I ndryshkur, i pluhrosur nga koha
Është një trup me veshje qefini
Një njeri që në jetë nuk e njoha

Mund të them se, gruaja që doja
Si kjo natë, e kishte flokun e zi
Ndaj mëngjeseve kurrë s’guxoja
Prej gjumit të zgjohesha përsëri

Por ja që ndodhi, u rrëzova n’ërë
Si gjeth që vjeshta e merr me vete
Mbi k’të rrugë kanë shkelur të tjerë,
Trupa të ftohtë pa asnjë shenjë jete !

Ndaj zgjimet zotëri, më tmerrojnë
Kjo që shihni s’ësht’ aspak jeta ime
Dua mbrapa mëngjeset që s’zgjojnë
Dua vdekja t’më hedh n’ëndërrime.

© Leonard Seiti

***

2011-05-07T03:10:00.002+02:00

S’munda t’i mbyll dot sytë aspak
E veshët e shpirtit i kamë të zënë
Me er’n e dimrit zemërak
Me këng’n e borës, stepës rënë

Duart me mall të mbushura plot
Që dridhen, shkasin përmbi letër
Si degë pemësh më ngjajnë sot
Që presin Prillin, të vij patjetër

Që ti të vish me gjelbërimin
Të prek, në shpirt, t’më prekësh ti
Se zemra që s’humbet besimin
Nuk di të plaket, e të vdes s’di !

© Leonard Seiti

Letër nga Askundi ( historia vazhdon )

2011-05-05T01:16:00.002+02:00

Mik’i vjetër, të solla ndër mënd
K’të natë vjeshta mbi supe më rri
Vajtim’i erës lugjeve, më trëmb
I ngjaj zogut të humbur nën shi

Më kish mbetur thellë në zemër
Nga kohë e shkuar që s’kthehet më
Një nga ato këngët tona, pa emër
Por s’mund ta këndoj, nuk kam zë

Më kish mbetur dhe pak klorofilë
Thellë në shpirt, si gjeth’ i pa rënë
Ndaj mora penë, e ndeza kandil
Të shkruaj gjithçka s’të kam thënë

Poshtë mermerit, ku ti flë i qetë
Erë e vjeshtës dot gjumin s’ta prish
Streha ime është një varkë në det
Deti vet, është një lodër stuhish

Kohë të tjera janë k’to miku im
Dallëndyshe më strehëve nuk ka
Dhe një pendë q’e ruaja kujtim
Bashkë me gjethet e vjeshtës më la

E kam lënë atje larg Shqipërinë
Si një livadh të gjelbër në hënë
E braktisa dhe unë strehën, çatinë
S’di as vetë se në ç’ëndërr kam rënë

S’di në do zgjohem mëngjesin tjetër
Kohë të kqija janë këto vëlla
Në u zgjofsha do të këndoj, patjetër
Pa çka se dhe zëri më la.

...............
...........
.......

© Leonard Seiti

***

2011-04-25T00:15:00.002+02:00

Nëse kthehesh,
në bregun e shpresave,
nuk jam.
Peshkatar’i ëndrrave
s’mund t’isha për jetë
Vetminë e mbrëmjeve të mia,
e vranë
dy sy të vegjël
dhe Prilli i blertë

Nëse kthehesh,
në bregun e shpresave, kërko,
mbi varkën e dëshirave
q’e braktisa mbi valë
Në trupin e tyre kam shkruar ngado
Të prita një jetë,
po largohem..
Më fal !

© Leonard Seiti

Fjalë e pa thënë

2011-04-19T03:47:00.005+02:00

Më kish mbetur kjo fjalë e pa thënë
Mes degëve të shpirtit ngatërruar
Në zemër ish fshehur, si rrënjë
Me gjakun ndër dej, trazuar

Më kish mbetur kaq kohë, jetime
Si hëna që motër nuk ka
Ndaj kurrë më parë zemra ime
Të dua, një tjetre s’i tha .

© Leonard Seiti

***

2011-04-10T21:23:00.000+02:00

E pranoj ! Jam një i dështuar
S’munda ëndrrën përdore ta kap’
Ndjenja jote isht’ dallëndysh‘e vonuar
Ndjenja ime ime isht’ stinë që s’vjen prap’

Më fshehin krahët e erës së lagur
Në shira vjeshte, hedh hapat i lodhur
Përmes rrudhave të ditës së mplakur
Prej mjergullës së vetmisë kudondodhur

Koha-merimangë ngreh rrjeta
Për ç’do ditë më lidh fije mbi lëkurë
Nuk trembem nga plakja, nga vdekja
Janë veç ëndrrat që më shpien në torturë

© Leonard Seiti

***

2011-04-03T14:53:00.001+02:00

Unë sonte do të vij tek ty e ëmbla ime
I ngjaj syrit të verbër që dritën kërkon
E braktisa guackën-shtëpi, ëndërrime
Dua shpirti të rend përmbi barin e njomë

Sonte ti derën mos e mbyll, lëre hapur
Vish këmishën e blertë me gjethe dafine
Yje me shportën e shpirtit kam kapur
Shkretëtirës, ku brodhi etur zemra ime

Unë sonte do të vij të pi në buzët e tua
Lotin e përmallur që prej syve të pikon
Qoft e vetmja prekje, të vdes do të dua
Veç etjen e verbër t’a shuaj përgjithmonë

© Leonard Seiti

***

2011-03-22T15:58:00.004+01:00

K'to çaste t'i ruajm në kujtime
Të freskët, si blerimi për rreth
Se, do t'plakemi e ëmbla ime
Do t'vyshkemi të dy porsi gjeth

M'i jep të t'i puth duart, grua
Mes duarve gjith globin ti mban
Të tilla duar më mbajtën dhe mua
Si pranverë të blertë në savanë

Më lër të ti puth gjijtë, e mirë
Mjalt'i jetës buron veç aty
Ky mëngjes që këmbët ka shtrirë
Ësht' frut'i farës që mbollëm të dy

Të freskët t'i ruajmë në kujtime
Se, jeta dhe muzgjet i njeh
O e bukura, pjellore, fusha ime
O balt'ëmbëla e magjishme mbi dheh

© Leonard Seiti

***

2011-03-09T10:31:00.003+01:00

***

Mbi moçal, vjeshta ka rënë
Sorr’e dhjamosur dimrin pret
Një kurorë i paskan dhënë
Pa shih-shih, i thënkan : Mbret

Të dëgjosh veç, kur prej froni
Si i shenjtë po i duket vetja
Nga fjal’t e tij, prej faraoni
Plot i mush poturret vdekja

E duartroket grup’i bretkosave
Je fort i zgjuar, nuk ka si ty
Se në mbretërinë e qorrave
Mbretëron gjithmonë kush ka një sy

© Leonard Seiti

***

2011-03-06T02:03:00.003+01:00

Ti po flë
Në kopësht po flë nata
Po flë dhe hëna
Trupin ka shrtrirë mbi gjethe
Po flenë dhe zogjtë,
që për ç’do mëngjes të zgjojnë me cicërima
Në kopësht po flenë dhe fjalët e mia
Fjalët e mia të njoma si petale
Ato fjalë, që unë s’ti kam thënë më parë
Kur të zgjohesh, e dashur,
në kopësht do shkoj t’i këpus
E si një tufë me lule
në duar do t’i jap, t’i mbash
Në duart e tua, e dashur,
shpirtin tim aty do ta lë !

© Leonard Seiti

***

2011-03-06T02:03:00.001+01:00

Dëgjo,
Dritaret ende po flenë
Flenë rrugët.
Rrugët e lodhura
aq sa, abazhurët e trotuarëve
ndezur i kanë harruar.
Gjumit nuk ja hapa derën sonte
Plot tre herë trokiti në derë
Pastaj, nga dritarja më erdhi
Jasht xhamit më fliste e bënte shenjë
Fjalë që nuk i kuptoja
Fjalë që nuk i kisha dëgjuar më parë
Dhe me beso,
sonte gjumi ishte veshur me kostum
Po po, me kostum dhe papion të zi
Thua,
kishte vendosur t’më servirte darkën!
Gjithçka e lashë jasht sonte,
dhe ëndrrat.
Në kopësht,
mbi petale si flutura të vogla
rrine heshtur ëndrrat e mia
Ndoshta tani,
vesa eshtë ulur mbi qerpikët e tyre
Ndërsa ti,
as vet nuk e di si munde !
Ti gjete rrugën e zemrës,
dhe hyre !

© Leonard Seiti

***

2011-03-01T16:32:00.003+01:00

I mbyllni dyert
dritaret,
Drita t’mos hyj.
Kukuvajkës,
as zërin mos t’ja dëgjoj
Më lidhni këmbët,
duart.
E sytë,
m‘i nxirrni mos t‘ju shikoj
Pastaj,
më vritni shpirtin
Përdryshe,
fluturoj !

© Leonard Seiti

***

2011-03-01T15:46:00.002+01:00

O e imja që ëndrrat m'i vodhe
Kur ndrinte hëna zallit përtej
Më puthe në shpirt, më zgjove
Klorofilën që flinte ndër dej

O nimfë me hap të pranvertë
O fllad që kufijt nuk i njeh
Me je stinë dashurie, e blertë
Je gjithçka që dua mbi dheh...

© Leonard Seiti

***

2011-03-01T04:45:00.003+01:00

Janë zërat e së djeshmes k’to nota që ngrihen
Në ç’do tingull, rrahje zemre, vehten ti gjen
Pshëshpërtija në muzg e gjetheve që bien
K’to çaste në muzeun e së shkuarës të kthen

Është e imja kjo zemër që prek dora jote
Aromë klorofile kundërmon gjithandej
Shsh! Dëgjoja rrahjet! Je pjesë e k’saj bote
Je gjaku i blertë që vrapon lirshëm ndër dej

Një botë të humbur, ti sot mban në duar
I bardh si mjelmë, noton heshtur një mendim
Në liqenin e shpirtit me lotë të kulluar
Ndanë bregut t’ëndrrave ku vrapon një kujtim

Është e jona kjo botë që përpëlitet si në ethe
Fëmij q’e braktisëm në rrugët e së shkuarës
Është ende aty, shiu, që luante piano mbi gjethe
Dhe ajo ëndërr e mëngjesit, q’i binte kitarës

Janë të tuat k’to tinguj që ngihen kraharorit
Janë këmbana që bien! Tani duhet të shkoj
N’është zverdhur shpirti-yt si gjeth’i Shtatorit
Shpirt’im çamarrok, i ngjan Prillit q’e zgjoi.

© Leonard Seiti

***

2011-02-27T05:12:00.004+01:00

Shtator i purpurtë s’do t’vij më në jetë
Me kristalin e shiut mbi buzët e tua
Ndoshta një tjetër, s'do arrinte vërtetë
Të ndez brenda meje atë flakë që u shua

Ndoshta dhe unë, nuk vuaj nga vetmia
Ç’do ditë që kalon të sjell ndër mënd
Se vullkan më ishte në shpirt dashuria
Asgjë s’mund ta shunate, përveç lotit tënd

Ti qave! Pik’e lotit m’ra brënda n’zemër
Ish e fundit fjalë që më thanë sytë e tu
Tani shpirti im i ngjan një varri paemër
Ndërsa unë, një kufomë që bredh kuturu

Do vij vdekja një ditë, ajo vjen për të gjith
Oh! Sa dua q’atë ditë sytë e tu të ket marrë
Të jetë sërish Shtator, e qielli, t’jetë i hirtë
Të riputhemi dhe një herë, nën shi si më parë.

© Leonard Seiti

***

2011-02-25T00:39:00.002+01:00

Ajo flë e qetë, s’e shqetson aspak
Vjeshta e përlotur, qielli zemërak

Se në zemrën time, e ka ngrit folenë
Jo degëve të plepit, mes gjethesh që bien

Ndaj dhe k’të natë, ëndrra thur e qetë
Më ngjan frymë e sajë, me fllad të pranvertë

© Leonard Seiti

***

2011-02-24T12:42:00.002+01:00

Natë e marrë! As gjumi s’më merr.
Një ndjenjë e hollë zgjuar më mban
Mendimet e lëmshta shkon e m’i tjehrrë
Me qerpik perëndimesh të kuq, në savanë!

Më thoshte im at’, sa herë, më kujtohet
Ç’do gjë q’e humbet në jetë, më s’e gjen
E fati nuk deshi që mëngjesi të zgjohet
Me vesë të kristaltë mbi petal, e polenë

S’po qahem, ç’do gjë ka kohën e vetë,
Veç ndjej një boshllëk k’tu, në kraharor
E shenjtë më ka mbetur lëndinë e pranvertë
Ndërsa puthem me gjethin e verdhë k’të shtator

Jo se hiç nuk dita, as se s’qesh i pjekur
N’atë kohë kur lulëzonte luledelja në lëndinë
Por se, jeta shpesh nëpër udhë më ka hedhur
E një çantë me ëndrra kam mbajtur mbi shpinë

I humba dhe ëndrrat, e gjumi më braktisi
Tashmë i ngjaj një zogu të vetmuar në shi
Kjo ndjenjë me aromë vdekjeje shpirtin ma grisi
Ndërsa çarçaf’i qiellit tim ësht’ kthyer në s’tuhi !

© Leonard Seiti

Ndjenjë e etur

2011-02-13T23:57:00.001+01:00

Dua të pi, të dehem sonte
Ku ta gjej lotin që më deh ?
Nga gjith misteret e k’saj bote
Ti je e vetmja që s’ka atdhe…

Të kam kërkuar mëngjeseve blu
Mbrëmjeve vonë kur dielli hesht
Shtegëtar kam bredhur kuturu
Me shpirt të vrenjtur si Re në vjeshtë

Ndanë Danubit të kam kërkuar
Në arena valsi, atje, në Vjenë
Thonë se, vet vdekja e maskuar
Merr nure vashe, e shkon kërcen

Thonë se, kur zbret hëna të pi ujë
I ngjan një mjelme t’bardh, dëborë
Fillon një garë plot zhurmë e bujë
Me këngëtarë, poetër dhe piktorë

Kam kaluar detin dhe oqeanin
Me velë të shpresës mbi valë vitesh
Kam pyetur erën dhe tufanin
Por askush nuk dinte, ku lind e rritesh

Në mes t’acarit të kam kërkuar
Me sytë e ngirë, por zemrën zjarr
Se brenda gjoksit më rri zgjuar
Një ndjenjë e ndezur në flakë, pishtar

Të kam kërkuar në zemër të syrit
Mes mijra syve të qiellit blu
Por, as atje, në dritë të yllit
S’munda t’i gjej dot sytë e tu

Ku ta gjej lotin tënd, të dehem !?
S’më dehin dhimbjet, as verë e vjetër
Kaq vite ikën, e mbas nuk kthehen
Veç rrugë pafund dhe asgjë tjetër...

© Leonard Seiti

***

2011-02-11T04:40:00.002+01:00

Pak vargje t’ëmbla dhe unë i kam shkruar
Por, ju u nxituat kur më quajtët, Poet
Prandaj kam ardhur, t’ju flas ca më shtruar
Të ulem mes jush, t’ju tregoj një të fshehtë

Se, s’mund dot më gjatë ta ruaj në zemër
Në rrugët k’u rrita unë e gjeta një mëngjes
Si gjurmë të lënë mbrapa, shenjë e paemër
Që më ftoi ta ndjek mbas, deri sa të vdes

Prandaj, ndonjë varg e kam shkruar dhe unë
Por, jam më I keqi poet që fshati im njeh
Oh! Sikur t’ndodheshit veç një herë në lumë
E t’shihnit se ç’vargje-dallgësh, ai di të ngreh

Të lexonit se ç’shkruan një parmëndë e vjetër
Kur në Mogila shkon të lëshoj shpirtin e sajë
Do t’kuptonit se, asnjë varg i hedhur mbi letër
Kurrë s’do t’mundësh, atyre vargjeve t’iu ngjaj

Veç të dëgjonit erën, kur reciton tej në lëmë
Një ndjenjë e hollë do t’iu mbështillej në gji,
Një bretkosë ndanë përroi dikur më pat thënë :
-I ngjan puthjes së vjeshtës me leshërat flori

Prandaj kam ardhur, t’ju them pa dorashka
Se jam me I keqi poet që gjendet në fshat
Shumë herë më bukur shkruan sorra e laraska
Bretkosës ndonjë herë ja kaloj, me pak fat !

© Leonard Seiti

S'po më njihni, komisar !?

2011-02-10T18:48:00.003+01:00

Me duart e mia e vrava, komisar
Ky i vdekur përtokë ësht‘ binjaku im
Më lejoni t’ju them se, një natë më parë
Nga zemra e njëri-tjetrit kupa gajku pimë

Më lejoni t’ju them se, pak orë më parë
Tek pushonim të dy në trotuar, të qetë
I premtova, si kurr s’kisha bërë më parë
Se për t’i shuar etjen, do shtrydhja dhe retë

Më lejoni t’ju them se, një orë më parë
Dhe frymën q’e kam të shenjtë më kërkoi
Prandaj, shita këmishën dhe bleva litarë
Në pazarin e shpirtrave ku vdekja më çoi

E vrava unë, komisar, me k’to duar
K’to duar të lodhura, t’mundimshme, të rënda
Së fundmi’i kish mbetur veç ai trup i zbuluar
E shpirt’i kristaltë, dhe një botë me ëndrra

Jam unë, mjerimi. S’po më njihni, komisar !?
Jam vëllai binjak i viktimës së ndjerë
Më kot ju rrëfehem, s’keni mundur as më parë
Prangat e hekurta t’mi vendosnit ndonjë herë !

© Leonard Seiti

***

2011-02-10T07:53:00.000+01:00

Në fillim ishin ëndrrat që erdhën më zgjuan
Fill mbas tyre ti, si një rreze në dritare
E pastaj, ishin minutat, orët që kaluam
Më vonë ishte hëna që vështronte ziliqare

Tani është gjumi, që më varet përmbi sy
Nën jastëk janë ëndrrat që presin t’më zgjojnë
Mbas ç’do ëndërre mëngjesi të gjej vetëm ty
Të kem vdekur vallë, apo ëndrrat s’ma lejojnë !?

© Leonard Seiti

***

2011-01-13T08:51:00.003+01:00

Stuhi e çmëndur me ngjyra malli
Gjethet e shpirtit vjen m’i rrëzon
Përrenjë rrudhash ngrihen te balli
Zhurmë bubullimash zemra lëshon

Vjeshtë e marrë, më more për dore
Në labirintet e tua, dhelpër dinake
Më gënjeve kaq lehtë me sy Aurore
Pastaj më zverdhe, më thinje, më plake

Tinguj të qelqtë më dhurove, violin
Ëndrra të djersitura që bredhin n’erë
Ushtarë të vegjël vrasin shpirtin tim
Lëshuar furishëm me shamatë e poterë

© Leonard Seiti

***

2011-01-12T05:25:00.001+01:00

Tinguj të qelqtë, kush vall po luan !?
Harkun e dhimbjes me gishta prek !
Ëndrrat e mia pse vallë s’u zgjuan !?
Ç’je vallë ti hije që mbas më ndjek ?

Tinguj, tinguj ! Oh ç’dhimbje zemra
Trupit të ftohtë shpirti i’u zverdh
Mure memorjesh, emra të shkruar
Fytyra t’çuditshme më sillen për rreth

Dhimbje, trishtim, lotë të pa shpresë
Brënda syve që më vështrojn pa ndalur
Ësht’ kjo ora ime ? Ësht’ ora të vdes ?
Ceremoni mortore, në dheh i pa kallur !

Mos kam lojtur gjë !? Tinguj të mprehtë!
Ndoshta ësht’ vjeshta që gjethet rrëzon
Ndoshta ësht’ shiu që mbi xhama troket ,
Me duart e lagura k’të mbrëmje t’vonë !

© Leonard Seiti

Ikonë dhimbjeje

2011-01-09T13:28:00.005+01:00

Para sajë një ikonë e varur shkujdesur
Dallgëzuar si oqeani në polin e veriut
Mbi ujë një ëngjëll i shfaqet duke ecur
Ka këmbët e kohës, fytyrë të njeriut

Ëndërr që me lot s’ta shuajta dot etjen
Më ngjan me tim bir që motit s’kam parë
Më merr sot me vete t’vij me ju të tretem
Në lotë të shëndrohem, si vesa mbi bar

S’ka erë e fllad, përgjigje s’gjen kërkund
T’ish vallë një ëndërr, a isht’ një përçart
U drodh pik’e lotit, ra për tokë e s’mund
Të çelte porsi dhimbja, me petal të artë

Ndërkoh në ikonë, hapat ecnin heshtur
Si shpirtra lakuriq me lëkurë prej malli
Koha ngrinte dallgët një nga një pareshtur
Dallga u ngjante rrudhave të mbjella te balli

Le të flas kush mundet, nata, muri, ora
Ah! Sikur të mundja veç nje çast ta prekja
Pastaj i zgjati buzët, filloj ta puth te dora
Ish jeta aty brënda, jasht ikonës vdekja !

© Leonard Seiti

***

2010-12-28T05:17:00.001+01:00

Ç’më thua kukuvajkë me at’ zë të grisur
Për dashuri e poetë të zbardhur si bora
Nata ime harenë si perde ka qendisur
Buzëqeshje pranvere i rrjedhin nga dora

Ti shpirtin s’ma njeh, as rrahjet e zemrës
Vërtet nuk jam më i ri si më parë
Por, kënga ime i ngjan gjoksit të hënës
Rrëmben ç’do vështrim t’ëmbël, djaloshar

Mos më kujto më kot trishtimin, kukuvajkë
Me të unë kam ngritur dolli disa herë
Ja njoh mirë zemrën e shpirtin në flakë
Si vjeshtë flokëkuqe që krihet në erë

I kam dhënë lamtumirën trishtimit, ka kohë
Vdekjes nuk i trembem aspak nëse vjen
Me jetën si dashnorë tek puthem ngado
Nëpër rrugët e qytetit mes njerëzve më gjen

Më mbush me jetë ç’do buzëqeshje fëmije
Ç’do shtrëngim duarsh me miq e mikesha
Qenëve rrugaç i’u fal përkëdhelje dashurie
Ndërsa tallem e qesh me priftërinj e murgesha

Nuk mbaj këpucë me llustër e kravatë
As këmishë të shtrenjtë me butona rubini
Brënda saj do ndjehesha si një dru i thatë
Si një kufomë pajetë, me veshje qefini

Pasuria s’më josh, por dhe i varfër s’jam
M’është e shtrenjtë lodhja e orëve t’vona
Nuk i vyejn diamantet një shpirti sharlatan
Më shumë se plehu që rrit sythet e njoma

Dashuria ! Ç’po më vjen për të qeshur
Ç’ma kujton prap’ atë që shkoi e më s’vjen
Prej lules së sajë në shpirt më kanë mbetur
Ca kujtime të zverdhura si gjethet që bien

Më ndodh të puth ndonjë çupkë në bar
Po me at’ vrull t’dikurshëm q’e ruaj në gji
E që shpirti sërish t’mos ndez ndonjë zjarr
Brënda gotës e hedh bashkë me verën, e pi

S’di t’i këndoj dashurisë, nuk jam as poet
Kur kujtoj vegjëlinë më mbështillet një mall
Më kanë rënë ca flokët, kjo ësht’ e vërtetë
Prap shpirti im i përverstë, vdekjes frikën i kall.

© Leonard Seiti

***

2010-12-26T03:49:00.000+01:00

O muzat e mia, si gjethet
Të përlyera me ngjyra vjeshte
Ku vallë, erdhët më gjetët
Më rrëmbyet sonte në heshtje !?

Më kujtohet, si sot, rinia
Një parku të gjelbër i ngjante
Aty bridhnin pranverat e mia
Aty vdekja vinte të qante....

Nuk njihja trishtim e brënga
E për libra as që çaja kokë
Sot fletët kur hap, futem brënda
Si rrënja që zhytet në tokë

Më dhemb koha, në zemër,
Në kockë më therin kujtimet
Do të doja t’i thërrisja në emër
Gjith ëndrrat që më sollën agimet

Do të doja ta rijetoja rininë
Për të cilën më mbyti ky mall
Pranverën, në parq’e lëndinë
Sërish vdekjes frikën t’ia kall

Më kot futem në dëshirat e mia
Si minator’i një miniere me Ar
S’do t'mundja pranverën ta blija
S’do të jem më i ri si më parë

Nuk qahem, ky nuk është vaj
Ësht’ trishtim, ndjenjë njerëzore
Dikur, jetova si një lule Maji
Sot mbaj mbi kokë, petale bore

© Leonard Seiti

***

2010-12-23T23:52:00.001+01:00

Një lot po të isha, një pikë
Një grimcë e vogël, vesë
Një anije në fund deti, relikë
Titanik i mbytur, pashpresë

Një zog po të ishe, krahu
Fluturim’i erës mbi gjeth
S’do t’njihnim kohën që ndau
Një botë dashurie në mes……

© Leonard Seiti

***

2010-12-19T01:39:00.002+01:00

Të solla ndër mënd mik’e vjetër
Kur ecnim si fëmij dorë për dore
Tashmë që shëtis me një tjetër
Nën petale t’bardha dëbore

Ndodh të kujtohem për ty
Si për gjethin e florinjtë në vjeshtë
Më piqet trishtimi ndër sy
Si kokërr’e rrushit në vresht

Bardhësisë vështrimi më thyhet
Kujtimi një çast më trishtoi
Krah meje shoqëza më pyet
Asgjë, ja kthej qetë, do kaloj

Ajo ka shpirtin si bora, kristal
S’kish prekur më parë buzë të tjera
Si një lule që rritet në mal
Në buz mund ta puthi veç era

Ka sytë e çiltër, si vesa
Pranverës kur ulet mbi gjeth
Më mbush me ëndrra, me shpresa
Të bardha, si bora për rreth

Të solla ndër mënd mik’e vjetër
Si gjethin që vjeshta rrëzoi
Tek shëtis krah për krah me një tjetër
Mbi borën që parkun mbuloi !

© Leonard Seiti

Me syte e zemrës

2010-12-16T04:30:00.002+01:00

Mos u trishto e dashur
Për ditën që jep shpirt në muzg, mos u trishto
As për diellin që goja e hijeve e kafshon në mbrëmje
Mijra sy të vegjël do të zgjohen mbas pak
si sy zogjësh t’porsa lindur në pemë
Hëna do t’kujdeset per ta e dashur
deri në mëngjesin e vonë, kur syt’e vegjël t’flenë
Mos u trishto e dashur
Nata që bredh rrugëve si e dehur nuk është vdekja
Vdekja nuk e pi alkolin, e as ndez cigare
Ndërsa nata, me mua piu dhe dje dhe pardje
Të dy ndezëm cigare, aq sa krijuam një Re
Nata u ngjanë reve e dashur
Retë pengojnë vështrimin tinëzar të diellit
kur toka zhvishet për t’hyrë në dush
Nata u ngjan mureve e dashur
K’tyre mureve të trashë të dhomës time
që s’më lejojnë të shoh në rrugën përtej
Por muret s’munden t’i ndalin vështrimet e zemrave e dashur
Ndoshta jemi larg, shumë larg,
por, sonte një mur afër të ndjej
Ja, sa të zgjohet zemra ime e dashur
dhe mbas murit ku ti rri fshehur do të gjej !

© Leonard Seiti

***

2010-12-14T02:35:00.002+01:00

Më erdhën dje, për vizitë
Disa kujtime nga kohë e shkuar
Ca prej tyre, veshur me dritë
Të tjerë me gjethe supet mbuluar

Ndejtëm gjatë, me dritën ndezur
Pranë një gote shuanim etjen
Si pijanecë, krejt të dehur
Folëm për jetë, qeshëm me vdekjen

U ngrit m’i vjetri prej tyre e tha
Pa dëgjoni t’ju tregoj si linda unë
Buzëqeshur një çast në sy më pa
Hëm, ja ktheva, ish ditë e shtunë !

E kështu me radhë gjer tek m’i riu
Ai që lindi një ditë më parë
Të gjith u fikëm, si flakë qiriu
Kur ves’e njomë zbriti mbi bar !

© Leonard Seiti

Më hidhni një gur !

2010-12-10T07:45:00.001+01:00

Më hidhni sonte t’gjith nga një gur,
N’shpirt të mbytet, ku ruaj kujtimet
Po iki, për t’mos u kthyer më kurrë
Drejt një bote t’errët ku s’çelin agimet

Më hidhni t’gjith nga një gur stërralli
Shpirtin, si eshkën, stërralli t’a ndez
Të kem pakëz zjarr, kur petale malli
Si bor’e acartë, dimr’i largët t’më hedh.

Më hidhni një gur, të rëndë, si koha
T’më peshoj n’shpirt, t’ju ndjej pranë
Si kujtim ta ruaj prej njerëzve që njoha
Në rrugët e jetës ku brodha, sharlatan

Se ju desha me shpirt, deri në dhimbje
S’refuzova anjëherë, e dorë nuk ngrita
As kundra kujt nëpër t’err, mbas shpine
Shpesh-herë provoi t’më ngulte thika

Më hidhni një gur që ta vendos n’zemër
Një gur të ftohtë që fjalë nuk njeh
Dua sonte të ngjaj me një varkë t’paemër
Që rend e heshtur drejt një bote të re….

© Leonard Seiti

Hapat e kohës !

2010-12-08T10:47:00.002+01:00

Vrapova sonte të mblidhja kujtimet
Ç’do çast t’jetës, jetuar shkujdesur
Gjeta mes tyre rininë, ëndërrimet
Si gjethe t’blerta me mall t’përvesur’

Rrëmova lëkurën e viteve t’shkuar
Rindeza një dritë të fikur në shpirt
Më lindi prej saj një këng’e pashkruar
U zgjua një zjarr prej pluhurit t’hirtë

E ndala hapin e kohës k’të mbrëmje
E ktheva mbrapsht t’rend nga kish ardh’
Kohën e shkuar ta jetoj gjer në dhimbje
Mes dhimbjesh dua mëngjesi të zbardh

Me peshën e malit më rëndoi në zemër
Ç’do çast i vetëm q’e mora ndër duar
Të gjithë më njohën, më thirrën n’emër
Dhe çastet që dikur i kisha lënë pajetuar

Më zuri gjumi mbi një ëndërr fëmije
Një ëndërr që bota e sotme më s’njeh
M’ish levë Arkimedi një ndjenjë dashurie
Që me forcën e sajë, gjith globin e ngreh

Rilindi dëshira, oqeanet t’i lundroja
E qerpikun tënd ta përdorja si rremë
Të mbytesha në sytë e tu, sa do doja,
Përjetsisht brënda tyre t’ngrija folenë

U zgjuan tingujt e një kënge t’vjetër
Si hapat e vjeshtës që rrugëve bredh
E mbrëmja mori një ngjyrë krejt tjetër
Ngjyrën e mallit që m’sillet për’rreth...

© Leonard Seiti

Të prita një jetë !

2010-12-05T09:22:00.004+01:00

Princeshë që ëndrrat e mia i zgjon
E ftohtë si akulli s’ke qënë tjetër herë
Nga larg me sytë e ngrirë më vështron
Si gjeth’i dëborës që trëmbet të bierë

Më lër të ta prek lëkurën e ftohtë
Me prushin e mallit që ruaj në gji
Zemrën ta ngroh, në s’mundsha dot
Le të kthehem dhe unë në akull, si ti

Princeshë e ëndrrave të mia
Dua pak frymë nga fryma ime të të jap
Në lëndinën e jetës ku lulëzon dashuria
Me shportën e shpirtit, si flutur të kap

Kush zemrën tënde k’të nat’e rrëmbeu
Në breg t’shpresave qëndrova të pres
Një rreze drite, një përçart, më gënjeu
Ish puthj’e ëmbël, me helmin në mes !

© Leonard Seiti

***

2010-12-04T12:42:00.000+01:00

Nuk di kjo ndjenjë nga m’erdh’
Ky mall që më zbriti ndër duar
Si një gjeth’i vjeshtës, i verdhë
Mbi stolin me kujtime mbuluar

E më solli ndërmënd at’ kohë
At’ vjesht’ që shkoi e më s’vjen
Mbi borën që ka shtruar ngado
Gjurmë dhimbjesh rrugicave gjen

Më dhemb në shpirt dashuria
Trishtimin nuk mundem ta fsheh
K’të mëngjes gjith dhimbjet e mia
I ngjajnë malit t’mbuluar me Re

Nuk di ku t’i fsheh gjith ëndrrat
Gjeth’i borës nga ëndrrat shkrin
Kanë mbetur veç vargjet e brëngat
Si drunjë t‘pa jetë në lëndinë

Ka mbetur k’jo ndjenjë e pa jetë
Një gur përmbi zemër vendosur
Si një varr i hapur që pret
Kufomën që ende s’ka sosur !

© Leonard Seiti

***

2010-12-01T03:50:00.001+01:00

Ç’më rri heshtur mikja ime
U bë kaq kohë që nuk më flet
Dhe sytë tinzar e plot qortime
Herë mbas here mbulon me retë

A nuk më sheh, dhe unë si ti
Krejt fillikat k’të mbrëmje jam
Me shpirt t’zverdhur, ngjyrë flori
Me zemrën akull e sytë kallkan

© Leonard Seiti

Gëzuar 28 Nëntorin

2010-11-28T01:07:00.003+01:00

Kaluan shekujt me galop të rëndë
Të uritur, me dhëmbë të mprehtë
Të kafshuan, e shqyen trupin tënd
Por shpirtin s’mundi askush ta prek

Kaluan shekujt që trupin ta coptuan
Mbi trupin tënd të brishtë lanë shenjë
Por para shpirtit tënd të gjith dështuan
Shpirt-Shqiponjë që linde Skënderbenë

Rreth e rrotull t’u mblodhën bishat
E flakë prej gjuhëve lëshuan mbi Ty
Që të digjeshe krejt përdorën kishat
Mbasi t’kishin ngulur xhamitë në sy

Bën pazare bishat, vendimi ishte unanim
Gjuhën tënde ta zhduknin përgjithmonë
Por Ti në mes territ linde Naumnë e Naim
E nën dritën e qiririt shkruhej gjuha jonë

Dhe erdhi ajo ditë kur si një zonjë e rëndë
U ngrite mbi dhimbjet e kohës plot halle
Në ballkonin e Vlorës tunde flamurin tëndë
E veten të mosvarëme në Nëntor e shpalle

Por janë ende të hapura disa plagë të tua
Lëngojnë Preshevë, Tetovë, Ulqin e Çamëri
Më dëgjo kohë e çmëndur, unë t’gjitha i dua
Se janë pjesë e k’tij trupi-Shqiponje ,Shqipëri

© Leonard Seiti

***

2010-11-25T06:32:00.003+01:00

Unë kisha kohë që të prisja
N’buzë t’shpresës, si fëmij
Mbas ç’do ëndrre që gremisja
Përmbi një tjetër, qëndroje ti

Ti erdhe bashkë me vjeshtën
Rrëzove gjethe dhe ike tutje
Askush s’e di se sa u deshëm
Sa ëndrra thurëm dhe sa lutje

Askush s’na pa të përqafuar
Me krahë malli e sytë në lotë
Ndaj shpirt’im krejt i zbuluar
Si pemë e zhveshur duket sot !

© Leonard Seiti

Njeri prej malli !

2010-11-23T09:16:00.006+01:00

Nuk kam më mall, e mbarova,
T'gjith mallin që koha më dha
S’më dhëmbin më plagët që mora
As shpirti që prej duarsh më ra

Nuk kam më mall për vegjëlinë
Për fushat e blerta në Maj
Për shtëpinë e rrethuar me ullinjë
Ku shkon era e vjeshtës të qaj

Për këngën e Vjosës në mbrëmje
Për hënën që varej mbi çati
As për bletën që punon plot ëndje
Në pranverë kur flakëron gjeth’i ri

As për rrugët e vjetra ku u rrita
Për kopështin e fiqëve tek kroi
Shkollën që herë-herë s’kish drita
Dhe burimin e ftohtë ndanë përroi

S‘kam më mall për malin me borë
As për nënën dhe babën, të gjallë
As për gjyshin dhe gjyshen e gjorë
Tashmë i tëri jam k’thyer në mall…

© Leonard Seiti

***

2010-11-23T01:17:00.004+01:00

Kur të jetë zgjuar pranvera e dashur
Kur dimri mjekrrën e gjatë ta ket hequr
Kur fëmija ynë, t‘i këput lulet padashur
Lulet, që n‘shpirt për ty i kam mbledhur

Kur të këndoj mimoza n’rrugët e qytetit
Kur t’flakëroj blerimi nën diellin e ngrohtë
Kur hëna t‘jetë zverdhur si gjethja e plepit
Prej frymës së lagësht të vjeshtës së ftohtë

Kur t’jem thinjur e dashur, si bora mbi mal
Dhe kur t’më përcjellin nga porta e vjetër
Në s’do mund t’dhuroj më shumë, më fal
Unë përveç dashurisë, nuk kam asgjë tjetër

© Leonard Seiti

***

2010-11-21T23:31:00.003+01:00

Kur nata zbret rrugëve, jashtë dritares time
Qyteti, pa frymëmarrjen tënde ësht’i ftohtë
Si një gur i heshtur, pa jetë, pa ëndërrime
Si një planet në hapsirë që endet krejt kot !

E vogël është shtëpiza ime në k’të qytet
I vogel jam unë, krejt i vetëm brënda sajë
Blu janë ëndrrat e mia, e ngjanë me një det
Ti je anija me vela q’i përshkon në ç’do skaj !

© Leonard Seiti

***

2010-11-20T07:16:00.001+01:00

Lamtumirë gjeth i hënës, lamtumirë
Këngën time po e varë mbi një degë
Ndoshta, zgjohet dhe ajo në të gdhirë
Me flatra, e fluturon bashkë me lejlekë

Në breg të liqenit po lë ëndrrat e etura
Ndoshta një ditë do t’shkel këmb’e sajë !
Përmbi eshtrat e tyre si guacka t’vdekura
Në duet me valën një çast, do të qajë…. !

Trupin, flakët e dëshirave t’ma djegin
Dhe hirin e tij ta shpërndajnë në lëndinë
Përmbi varrin e shpirtit me taka t’bredhin
Erërat e ç’mëndura, që lindin stuhinë….

Dashurinë, gjeth i hënës, n’qafë po ta varë
Mbi gjethet e florinjta n’vjeshtë t’shëndrij
Medaljon, që askush s’ma pranoi më parë
Ndërsa, mijëra ëndrra m’i vodhën në rini…!

© Leonard Seiti

Ka qef dikush t'vallëzoj me mua ? Xheni,ci stai ? :)

2010-11-19T22:11:00.004+01:00

***

2010-11-17T17:19:00.001+01:00

Nëpër rrugët e ftohta që ruajn kujtime
Enden si fantazma, biseda e të qeshura
Lakuriqe, ka mbetur në park kënga ime
Si gjoks’i pemëve prej gjethit t’zhveshura

Në mur, qëndron heshtur një piktur’e vjetër
Q’e bleva në tregun e të dielës, në qytet
Ka fytyrën e kohës së pashkruar mbi letër
Dhe një shall prej ëndrrash me ngjyrë t’blertë

Pasqyra fanatike, ruan buzëqeshjen tënde
Në guzhinë, një pjatë e thyer ka mbetur aty
Mbi tavolinë, shish’e verës me aromë dëllënje
Dhe dy gota të etura, me trishtimin ndër sy

Krevati, ngjan me një lëndinë luleçelur në Maj
Por, fllad’i mungon, se, mungon fryma jote
Gjithshka duket si një tablo e pikturuar në vaj
Nga një dor’e mistershme, e trishtë e k’saj bote

© Leonard Seiti

Kliko mbi imazh për të lexuar vargjet !

2010-11-15T15:14:00.002+01:00

Trishtim’i vjeshtës tënde !

2010-11-14T01:46:00.003+01:00

Unë kurrë s’kam qënë në k’to vënde
Shpirt-zbathur, me lotin ndër duar
Si ëndërr blu, brënda ëndrrës tënde
Mes zemra reshë, me mall ngarkuar

Këngën e zogjëve përmbi degë ylberi
Dhe liqenet e kaltër të hënës, nuk i njoh
Ngjan me gjethin e zverdhur, gati të bjeri
K’jo natë trup-zhveshur që shtrihet ngado

Ti ndoshta, në liqenin e gjetheve lundron
Fëmij i mbështjellë me pallton e shpresës
Një degë kujtimesh mes duarsh shtrëngon
Me syçkat e lagura prej lotëve të vjeshtës

Por unë, s’mund ta shoh hënën k’të natë
Përmbi vetullën tënde ajo më rri fshehur
Dhe vjeshta që bredh pandalur në park
Përdor gishtat e mi, për flokët e pakrehur

Nuk di n’është zë i lotit tënd që m’thërret
A janë tinguj të trishtë që k’puten mbi tela
Përtej syve t’natës një det ëndrrash zë pret
E në bregun e shpresave, një anije me vela

Është dhe një ishull, diku mes detit harruar
Si lodër, që asnjë dorë fëmije s’e ka prekur
Dhe një liqen, mes ishullit me gjethe mbuluar
Ku dëshirat e lodhura shkojnë për të vdekur !

© Leonard Seiti

Kliko mbi imazhin për të lexuar vargjet !

2010-11-06T04:43:00.002+01:00

Ëndërr foshnjërake !

2010-11-05T12:26:00.006+01:00

N’Antarktidë, ndoshta kurrë ndonjë-herë
S’do t’çel lulebora dhe bletë s’do t’ketë
Flokët që Niagara i kreh lehtë nëpër erë
S’do t’munden dot, t’fluturojnë tek retë

Në breg të Danubit, si dy mjelma binjake
Dy Hënëza që lundrojnë, kurrë s’do t’ketë
Etna, s’do t’zgjohet me ëndërr foshnjërake
Dhe si qëri mbi tavolinën tonë, s’do t’jetë

Pyjet e Amazonës, n’Sahara s’do t’shkojnë
Ndaj dhe lëkura e tyre do t’mbetet e blertë
Zogjtë, lutjet e Vajzës së Valeve do dëgjojnë
Por, asnjëherë përgjigje për lutjet s’do t’ketë

E megjithatë, në një prej ëndrrave të mia
N’zemër t’Antarktidës kish çel një luleborë
Etna, mbi tavolinë flakëronte nga dashuria
Ndërkohë, unë dhe ti, putheshim si dashnorë

© Leonard Seiti