Emigrant

U zgjova herët atë mëngjes
Hëna ende s’kishte fjetur
I pashë sytë, larë në vesë
Një ëndrre, ende të pa tretur

E mora erën e varur degëve
Dhe si këmishë trupit ja vesha
Mora kujtime nga ç’do rrugë
Torbës së shpirtit thellë ja ngjesha

I putha lotët në sytë e nënës
Thinjat babës ja ledhatova
Përplasa kokën mur më mur
Mora ca plagë dhe u largova

Kur më pa, atë mëngjes
Një lule Prilli kokën vari
S’do t’ja shoh më sytë me vesë
Ata qerpikë margaritari

I dhash lamtumirën vëndit tim
Qiellit tim qendisur yje
Thellë në zemër ndjeva dhimbje
Një ditë dielli aty mu thye

E putha tokën për herë të fundit
Dhe një grusht dheh futa në xhep
T’më shuaj mall kur të jem larg
Nëse vdes larg, ai dheh t’më tret

Oh ! Lamtumirë ti vëndi im
Po marrë me vete dhe një gur
Ta bëj të kuq me gjakun tim
Të pikturoj mbi të flamur

Që pastaj t’ma vënë tek koka
E dhehu i xhepit të më tret
E kur të shkoj nga varret bota
Të thonë : Albanian, për ramet ! *

* : ramet => Ngushëllim => Ramet pastë.

© Leonard Seiti 

Unë, emigranti Leonard Seiti

Nuk di, një ditë në do të mund
Gjith ndjenjat fletëve të’i hedh
Pastaj, si flladi t’nis t’i tund
E porsi vjeshtë mbi to të bredh !

Kam frikë se, malli që gurin tret
Do t’mi brej, ngadal, ngadal
E do t’më thinjen të blertat fletë
Si borë e parë, e bardhë, kristal.

Më ndodh, kur skuqet perëndimi
Dhe nis të hedhin valle yjet
T’më vij një zë nga vëndëlindja
Përzjer me fllad që vjen nga pyjet

Dhe ndjej të fëshfërijnë fletët
Ato të blertat, larë në vesë
Ato të vjeshtës, që këputen
E bjenë mbi tokë, plot përtesë

Bashk me flladin ja marr këngës
E ndërsa fletët pëshpërinë
Këndoj për dashurinë e nënës
Këndoj, këndoj për Shqipërinë.