***

S’ka ëndrra kjo natë, as gjumë

Veç mjegulla më sillet vërdallë

Në gji të sajë i strukur jam unë

Si muze që kujtimet mban gjallë!

Prej tymit të viteve pluhërosur,

Këmba jote s’shkel më në k’to anë

Në kthetrat e heshtjes burgosur

Se heshtja merimangës i ngjanë!

E vdekur kjo natë, ësht’e ftohtë

Si buzëqeshja jote, e ngrirë

Në fundshpirti, plagosur një lot

Si kalorës që përtokë e kanë shtrirë!

Pranë tij ndal ritmin zemra ime

Vdes pakë nga pakë dhe ajo

Ti heshtur më vështron në kujtime

Se ëndrra kam kohë që nuk shohë!

© Leonard Seiti

The fire of our song

The weather tonight is so cold

White angels are dancing outside

Let’s light up the fire my love

The fire of song let us guide

Through hearts that suddenly felt

A touch of cool deep inside

The gold that the autumn has left
Within eyes and the tears that they hide

...................................

..........................

© Leonard Seiti

***

U riktheve ti e ëmbla ime!?

Sa kohë ësht’ bërë, sa kohë!?

Në gji ende ruan zemrën time

Veç thinjat mbi flokë s’t’i njoh!!!

Mendova se m’ishe tretur

Në lumenjë malli që përvlojnë

A ndoshta në një park të vdekur

Ku sytë e vjeshtës më s'lotojnë!

Mendova, më kishe harruar

Në k’të cep të ftohtë, kallkan!

O ëndrra ime e mërguar,

O muzg i kuq, përmbi savanë!

© Leonard Seiti

***

Tani unë jam një libër i vdekur

Oxhak i verbër që s’ka më zjarr

Ëndërr e largët, në koh’e tretur

Gjeth’i këputur, burim i tharë...

Ti ishe vdekja me duart kallkan

Një herë më preke, një përjetsi

Ndaj nëse shpirti tënd më mban

Varrosmë thellë, brënda në gji!

© Leonard Seiti

E dashur

Buza jote e ngrirë, kallkan

Në buzën time ra e vdekur

Si gjeth’i panjës në savanë

Që dor’e vjeshtës pati prekur

Dhe unë, si ty, i tëri mpirë

Me duart që s’të prekin dot

Në pikë të lotit tënd i ngrirë

Puth si vdekja që s’prek kot!

Puthmë pra, thellë në gjak

Puthmë si s’ke puthur kurrë

Se dhe unë jo krejt pa shkak

Do të puthë gjer në torturë

Puthmë, si t’ish e fundit herë

Nën k’të qiell t’murrmë t’hirtë

Puthmë si kurrë s’ke puth’ të tjerë

Puthmë si vdekja, ja k’tu, në shpirt.

© Leonard Seiti

Hije!

Hije!

Në shpirtin tim vrapojnë

Kujtime çjerrë në gjak

Rrugë që s’dinë ku shkojnë

Këmbë që vijnë pa shkak!

Hije!

Mbi trupin tim vallzojnë

Dy sy të zinjë si nata
Ëndrrat gjatë s'jetojnë
Veç gjurmët që lenë mbrapa…

© Leonard Seiti

Tani gjeth’i një ndjenje bleron Ajo ësht’ era që gjethin e tund

Eja me mua, më tha,

Në kodrat qiellore të jetojmë

Dhe një këngë në buzë më la

Me nota që zemrën lëndojnë

Pastaj iku, ku zgjohen ëndrrat

Të jetonte dhe ajo në amshim

Në cilin qiell shërohen zemrat,

As sot e as kurrë nuk do dimë?!

© Leonard Seiti

***

Ruaj këto lule që çelën nga duart e mia

Për netët kur prej ëndrrës t’jem arratisur

Si bletë që hojin e braktis nga lagështia

Si lotë dëshpërimi prej syrit tënd gremisur…

Të desha më shumë se kallzën e grurit

Veç për ty në jetë do më mundonte uria

Të desha në heshtje, me verbërinë e gurit

Se s’kish nevojë për sy e për fjalë dashuria...

Turpërohem që kaq kohë s’e kisha kuptuar

Jo gjak, por dashuria më vraponte ndër deje

Ndaj sot vdekja më duket pranverë e vonuar

Tek shoh ëngjëj t’bardhë t’vallzojnë përreth meje

© Leonard Seiti

***

If you are looking for tears,
There's a lake deep in my soul
There's a naked shore that bears
The barefoot prints that left you love

© Leonard Seiti

***

Ma jep dorën, të mos vonojmë,
Të ngjisim shkallët e një ëndrre
Të ndjekim ndjenjat që vrapojnë
Drejt një tik-taku, rrahje zemre

Ma jep dorën, pa ankth e frikë
Se vjen mëngjesi e ëndrrën vret,
Në u rrëzofshim si vesë pikë-pikë,
Livadh’i dashurisë na pret…

© Leonard Seiti

***

Ngujuar jemi në k’të kënd t’ftohtë,

K’të cep t’horizonit ku yjet qajnë

Asnjë prej nesh nuk i këputka dot

Zinxhirët e mallit që lidhur na mbajnë

Lakuriq të dy, si belbëzim fëminor

Si harqe ylberesh me ngjyra magjie

Si panjë që gjethin humbet në tetor

Nëpër flokët e erës atje lart në korije 

Lermë të tregoj se për ku na ndjellin

Vëllezërit lumenj me trupin djersitur

Në ç’fusha qiellore veshtrimin e mbjellin

Sythet që zgjohen në pranverë të uritur

Të tregoj për petalet me buzën e etur,

Qumështin e dritës q’u mëkon kaltërsia

Ndërkohë që të dy ngujuar kemi mbetur

Në kullën q’e ndërtoi për ne dashuria…

© Leonard Seiti

Të putha mbrëmë, por ti s'e di...

Isha dora unë, ku vare kokën e lodhur,

Ëndrra që fshihnin brënda sytë e tu

Mendim’ isha, isha ajr’i kudo ndodhur,

Isha nata që bridhte rrugëve kuturu...

Isha ora unë, tik-tak’ i zemrës tënde

Isha llamba që jeton e vdes kur do ti

Isha malli unë, dëshirë isha, dhimbje

Isha puthje shpirti, isha ndjenjë, dashuri...

© Leonard Seiti

Ësht’ ende mesditë Leonard, Ende s’ka shkuar dymbëdhjetë!

Pi me mua, se ndoshta nesër

Një Zot e di në zgjohem prapë

Në u zgjofsha, sërish ësht’ esëll

Vdekja që rend kudo t’më kapë

Ndaj mbushi gotat mikja ime

Me musht e verë plotpërplotë

Veç mos harro që gotës sime

T’i lëshosh brënda një pikëz lotë

Lotë malli, të plumbtë patjetër

Që zemrën copash t’ma pëlcas

Se nuk më deh dot verë e vjetër

As musht’i vjeshtës që lamë pas

Ç’më dha jeta ish doz’e rëndë

Ëndrra, zhgënjim e helm në mes

Në mundsha, dua prej lotit tënd

Një herë të dehem, pastaj të vdes

© Leonard Seiti

Ti më ushqeve me qumësht drite

Ti më ushqeve me qumësht drite
Me fjalë që gurit i dhanë gojë
E bën të flasë, dëshirë të kishte
E bën të qeshë, të ëndërrojë...

E bën të ecë, të kishte duar
Të prek, të ndiej, të derdhi lotë
E bën të lutet i përgjëruar;
Shëndromë një çast në fëmijë, o Zot!

© Leonard Seiti

7 Prill 1978 - Pritje - 24 Orë më herët se sythi t'buzëqeshte :)

Ishte sikur orët vraponin para teje

Sikur bota e tërë ishte mbyllur aty

I blertë të rridhte gjaku ndër deje

Lumturi e ankth prej nëne ndër sy

***

Për syt’e zgjuar jam dre plot frikë

Gjahtar’i uritur, gjaku në thikë

Jam vello e natës që lotin e fsheh

Në gjinjtë e dafinës, ku pi dit’e re

Jam lehja e qenit, gjurma në vesë

Ësht’ frika im’e dënuar të vdesë

Prej hijes së fjalës lëshuar rëndomë

Nga goj’e gjarprit që dhëmbët tregon

Burim ndanë shkëmbi, jam këng’e tijë

Jam bleta e etur që ndalet të pi

Në pyllin e shpresave,....................
............................;




..........................

Prill'i thyer

Not’e thyer e një kënge

Dejegjakosur në sy fëmije

Buz’e ngrirë e një ëndrre

Shpirt’i uritur dashurie...

Derë pahapur, erë paputhur

Rrugë pakthim, qorrësokak

Mall’i prangosur, gjirit strukur

Fjal’e pathyer që kullon gjak

Netë pagjumë, zemër paemër

Emër pavarrë që gurin kërkon

Trup lakuriq, qielli ësht’ femër

Qumësht drite prej gjirit pikon

Adam’i lindur, moll’e ndaluar

Ëndrra kufijtë s’i thyeu kurrë

Shteg’i mbyllur, parajs’e mohuar

Dhimbja nuse, altari torturë…

Stomaku i Evës prillin ma treti

Troke zhgënjimesh, kuaj pafre

Shpirtit të virgjër mëkat’i mbeti

Si gjysma e hënës që syri s’e sheh!

© Leonard Seiti