Si një pikë vese !

Ne u ndamë mbrëmë në mesnatë
Në sy më mbeti një buzëqeshje
Në duar, një dëshirë e zjarrtë
Mbi buzë, shije puthjesh vjeshte

Ne u ndamë mbrëmë, t’pafjalë
Se të tilla ndarje,fjalë nuk kanë
Në errësirë u trete dalëngadalë
Si tretet dielli, në savanë…..

Çuditrisht, një çast mendova
Se,era flokët t’i kish marë hua
Ndaj,hapa krahët, e përqafova
Duke pëshpëritur lehtë: Të dua

Ne u ndamë mbrëmë në mesnatë
Në rrugë,nën llambat me neon
Dhe m’u duk nata, më e gjatë
Se një jetë skllavi, në Babilon

Porsi një skllav që pret lirinë
E kalova natën pa gjumë në sy
Dhe bashkë me vesën në lëndinë
Me shpirt të zhveshur të prita ty

Që t’vish si dielli në mëngjes
Në sytë e tu le të vdes pastaj
Të avulloj, si një pikë vesë
Përmbi petal t’një lule Maj !

Shkroi: Leonard Seiti

Në parkun q'e mbuluan retë.

Nuk di ç’farë era u thosh pemëve
Tek rend’te rrugëve deri vonë
Veç vura re se hapi i reve
U ndal papritur mbi parkun tonë

Mbi t’heshturin stol që ruan kujtime
Gjethet e pemëve lëshuan lotë
U lagën mijëra përqafime
Mijëra puthje dhe grindje kot!

Dhe… dy zemra,aty të mbetura
Në parkun q’e mbuluan retë
Si gjethe vjeshte krejt të zverdhura
Si dy kufoma, pa frymë, pa jetë

Shkroi: Leonard Seiti

Imazh

U bë kaq kohë që m’ndjek gjithkund
Imazhi yt, më vështron dhe hesht
Dhe koha që vrapon, nuk mund
Ta zverdh,si gjethe t’pemës n’vjeshtë!

Janë bërë kaq vite që m’rri e heshtur
Si një pemë në kopësht,larë në vesë
Dhe unë buzëputhem në shpirt i etur
Me t’njëjtën ëndërr për ç’do mëngjes!

Ç’të bëj me ëndrrën, që m’jep mall!?
Me imazhin tënd, që ta prek s’mund !
Ç’të bëj me shpirtin, ç’të bëj vallë !?
Ç’do fllad mëngjesi,si gjeth ma tund !

Shkroi : Leonard Seiti

Nëse një ditë më kërkon!

Nuk jam askund mes varreve të ftohta
Asnjë gur i heshtur tek koka nuk më rri
Një varr i vetëm më është e gjithë bota
Me kufoma që vijnë dhe ikin përsëri

Mos më kërko mes kufomash më kot
Mbi rrugët që shkelin përdit,nuk më gjen
Më kërko atje ku shpirti derdh lotë
Dhe vargjeve ja u hedh si vesë n’poemë

Nëse do t’më gjesh, më kërko luginave,
Buzë-lumit ku shelgjet nga era fëshfërijnë
Më kërko livadheve, fushave, lëndinave
Më kërko ugareve mes farëzave që mbijnë

Më kërko në sythet që çelin në pranverë
Dallgëve në breg që vijnë dhe ikin larg
Më gjen gjithkund duke kalëruar nëpër erë
Me vjeshtën duke u puthur stolave në park

Unë jam aty ku buzë-puthet ditë-nata
Në të paqtën harmoni t’natyrës ç’do mëngjes
Në s’më gjen diku mbi fletët e bardha
Kërkomë mbi të gjelbërtat gjethe në vesë!

Shkroi: Leonard Seiti

Në paqe me vetveten.

Jam në buzë-greminën e një ëndrre
dhe shpirti më s’më mban !
Lëshoj të fundit degë të shpresës dhe bie
mbi livadhin që vjeshta ka mbuluar me gjethe.
Si një zog që flatrat i’u thyhen nëpër Re mendimesh.
E puth tokën, tokën e ftohtë që mbi trup mban kufoma gjethesh t’pajeta
Dhe ndjej aromën e trupit të saj, përzier me mijra aroma duarsh
Duar të mbushra plot dëshira për ugaret ku do të hidhet fara e nesërme
Shoh ëndrrat që do të lindin nesër, mbi ugaret që aromë jete lëshojnë kudo
Dhe një mendim i ri më vjen çuditshëm, përzier me kujtimet e viteve t’lënë mbas
E për një çast, për një çast të vetëm ndjehem i gëzuar si fëmij që sapo i dhuruan një lodër
Një mendim, për ato livadhe me aromë trëndeline në të cilat unë rendja dikur
Diku andej kanë çelur trëndelinat dhe unë ndjehem mirë, dhe pse nuk isha unë,
ai bujku që me parmëndën e tij të dëshirave hapi ato brazda jete dhe mbolli farën aty
Unë sërish ndjehem i gëzuar, sepse tashmë atje Jeta rritet e lulëzon
Dhe aromë vdekje hiç nuk ndiej, mes gjetheve-kufoma të ftohta të k’tij livadhi t’panjohur
ku trupi im i ngrohtë u rrëzua në k’të fund-vjeshte.

Shkroi : Leonard Seiti

Nesër

Nesër
Nesër trupi im do të shtrihet mbi disa copa druri të ftohta
Si quhet shtarti i një kufome?
Ah, po!
Nesër trupi im do të prehet mbi të heshturin arkivol prej druri
Dora e një njeriu që emrin s’do t’ja mësoj kurrë do ta ketë gdhendur kujdesshëm
Djersa e tij do të ketë pikuar aty si e fundit pikë vese
E fundit pikë,
që ai dru i prerë në pyjet ku unë ngrija gracka për të kapur ëndrra do të mund të shijoj
Nesër,
emri im do të shkruhet në faqen e parë të gazetave dhe ...
Mbas tij do të jetë gdhendur me gërma të zeza e të trasha një fjali
Një fjali nga ato që jo gjithkund mund të shkruhen
Në televizionet shtetërore dhe private do të kumboj zëri i fortë i spikirëve duke gërmëzuar emrin tim
Nesër
Do të ndodh pikërisht nesër që ju,
do t’më njihni me epitetin që sot ju nuk e lexuat dot në vagonat e trenit tim
I shkruar me shkronja të mëdha, ai rrinte i heshtur aty,
si një histori e mbushur me plot të vërteta që pret me padurim ti lexoj dikush
Ai ishte aty, në ç’do vagon të trenit që rendte mbi të ndryshkurat shina që gjarpëronin nëpër kohë
Por unë, nesër, do të jem një i pafrymë...
Një që nuk do të mund t’i përgjigjet pyetjeve të shumta të gazetarëve t’shumtë
Nesër
Emri im do të shkruhet dhe do të përflitet gjithkund
Por unë, unë vetë nuk do të jem aty
Ndoshta do tê kem dalë tej pyllit dhe si gjithmon
do të jem ai vocërraku çamarrok që pyllit të jetës ngreh gracka për të kapur në to ëndrra.
Do të jem sërish ai që ëndrrave do t’ju këndoj Këngën e Shqiponjës!
E mes tyre, më të bukurës ëndërr do ti rishkruaj Gjysma ime e ëmbël!
Por, patjetër që më Hyjnores do ti shkruaj Një këngë për Ty!
Nesër
Nesër unë do të kem një tjetër emër
Mbi arkivolin tim, në copa gazetash apo në zërin e spikierëve unë do të kem një tjetër emër
Atë që ju sot nuk mundët ta lexonit mbi vagonat e heshtur të jetës time
Nesër
Në betejën e fundit të ditë-natës
shinat e ndryshkura të jetës time do të marin një tjetër drejtim
Pikërisht nesër
Unë, qymyrxhiu që i shërben lokomotives me me lopatë në dorë do të jem dikush tjetër
Nesër,
Unë do kem ndalur trenin e jetës time diku mes pyllit të kap një ëndërr
Ndërsa në gazeta do të shkruhet me të mëdha për njeriun që në betejën e dit-natës vrau kohën
Nesër
Trupi im do të shtrihet mbi disa copa të ftohta druri
Një ëndërr, nesër do të qaj për të parën dhe të fundit herë

SHkroi : Leonard Seiti

Sot

Sot
Sot unë jam sërish askushi
Jam sërish ai që isha dje, pardje
Treni i jetës time ndjek të njëjtat shina të ndryshkura zhgënjimesh
Shina që askush nuk i ka parë si gjarpërojnë mes trupit lakuriq të kohës
Ndodh të ndaloj ndonjëherë
Po po, të ndaloj
Në semaforet ku koha ka shkruar me buzëkuq: NDAL
Por asnjë stacion nuk ka aty
Asnjë polic me bilbilin varur në gjoks nuk shihet aty
Sepse një dorë magjike nga lart komandon gjithshka,
kontrollon gjithshka
Ndaj unë rri e pres,
derisa ajo dritë e kuqe si dritare prostitutash ndryshon ngjyrë
Për një moment marrë frymë thellë
dhe ajri i ndotur nga mijra fjalë boshe që bredhin si të dehura,
hyn nxitimthi në mushkritë e mia.
Fjalë, lëshuar nga goja e dikujt që me furçën e dhëmbëve mendon se ka pastruar shpirtin.
Dhe përzjehen ato me me pluhurin që ngreh gëlthitja e kohës plot mërzi
Dhe unë, në mushkrit e mia i thith të tëra, pa përjashim
Janë ende të forta mushkritë e mia dhe lokomotiva me avull e jetës time buçon
Boria e saj kumbon tek shikon se koha e ka fshirë buzëkuqin mbi buzë
dhe lokomotiva ime rindez kaldajën e shpirtit ku digjen ëndrrat
Me lopatën plot, i shtyj ëndrrat e mia drejt zjarrit të saj
Ashtu si ai makinisti që i hedh kaldajës qymyr,
unë e ushqej kaldajën me ëndrrat e mia.
Shpresën e mbaj të varur si kandil me vajë
dhe kështu udhëtimi im mbi shinat e ndryshkura vazhdon
Përmes pyllit ku injoranca si bisha rri e zgjuar
bashkë me natën lavire që më varet përmbi supe......
Sot,
unë jam askushi
Jam ai që isha dje, pardje
Jam një gur i heshtur që lind e vdes veç me një lutje
Një tren, që erdhi nga diku i heshtur
dhe në heshtje e patë të ikte tutje

Shkroi: Leonard Seiti

Sonte

Sonte
Për herë të parë dhe të fundit
Do të dëgjoni zërin tim
Sepse sonte
Veç për sonte
Jam kukuvajka që rri varur mbi degë
Një këngëtar endacak, me violinë
Telat që i këputa si hajdut në gardhin e kopshtit të Edenit,
Violinës ja kam shtrënguar fort
Dhe degën e thanës që përkulet e këputa aty
Dhe pikërisht me degën e thanës luaj telat e violinës sonte.
Sonte
Veç për sonte
Jam lypsi që endet trotuareve të shpresës
Duke tërhequr zvarrë këmbët,
Këmbët e ngarkuara me baltë ëndrrash
Me dëshirat e pa-lara të veshura trupit
Dhe..., një torbë të vjetër mendimesh e mbaj në duar
Kam futur aty gjithshka
Ju kam futur aty dhe Ju
Po po, Ju!
Po habiteni ?
Ja pra, po ju them se sonte,
Veç për sonte
Në torbën e mendimeve të mia jeni Ju
Po po,Ju
Sepse nesër
Nesër nuk do t’më dëgjoni më
Nuk do t’më shihni më trotuareve të shpresës
Ndaj, mos u habitni nëse sonte
Veç sonte
Dëgjuat zërin tim të çjerrë që çante natën tej në pyll si një dru rrapi të bardhë
Sepse unë, nesër
Do të kthehem të jem sërish askushi
Ai që isha dje, pardje
Sepse, pikërisht kështu duhet që të jem.

SHkroi : Leonard Seiti

Ajo

Ajo,vjeshta ime plot ngjyra magjije
Shpirtin ma zhveshi,si pemë,ngadal
Pastaj,më veshi me Aurorë dashurie
E u puthëm pa-reshtur,si bregu me valë

Ajo,vjeshta ime me shpirt të zhveshur
Që flokët e gjata i shpurpuris gjithkund
Në parkun e ëndrrave m’zbriti buzëqeshur
Zilkat e shpirtit me qerpikë nis t’mi tund

Ajo, zemrën e shtrydhi e nis t’i pikoi
Dhe buzët m’i lagu me t’kripurin lotë
Pastaj,mes gjetheve pa jetë më trazoi
Si një kufomë pa emër,pa varrë në botë

Shkroi : Leonard Seiti